Wiciokrzew wieczniezielony 'Cedar Lane' Lonicera sempervirens 'Cedar Lane'

Opis szczegółowy produktu

Wiciokrzew całolistny 'Cedar Lane' - pnący kultywar wiciokrzewu całolistnego, gatunku pochodzącego z południowo-wschodnich Stanów Zjednoczonych, gdzie rośnie na skrajach lasów, w zaroślach i na słonecznych polanach. Odmiana jest w materiałach ogrodniczych kojarzona z Cedar Lane Farms w Madison w stanie Georgia, skąd została wprowadzona do uprawy. W porównaniu do zwykłego gatunku, ma węższy, bardziej wygładzony wygląd i wyróżnia się smuklejszymi, pokrytymi niebieskozielonym nalotem liśćmi. Pędy owijają się wokół podpory i w dorosłości osiągają około 3–4 m wysokości i 1,5–2,5 m szerokości, dzięki czemu nadają się nawet tam, gdzie brakuje miejsca na bardziej rozłożyste wiciokrzewy. Od maja do czerwca w szczytowych okółkach wytwarza 4–5 cm długości trąbkowate kwiaty w odcieniu od cynobrowej do koralowej czerwieni z żółtym środkiem, latem, a często także we wrześniu, kwitnie ponownie. Kwiaty zazwyczaj nie mają wyraźnego zapachu lub pachną bardzo słabo, ale są dobrze widoczne nawet z większej odległości i chętnie odwiedzane przez owady zapylające. Po przekwitnieniu mogą pojawić się drobne czerwone jagody, które są ozdobne i przyciągają ptaki, ale nie nadają się do jedzenia. Główną zaletą kultywaru jest długie kwitnienie, dobra odporność oraz przewiewny wygląd nawet na mniejszych konstrukcjach. Sprawdzi się na pergolach, trejażach, płotach i na wolnostojących słupach. Dobrze komponuje się z powojami, różami kwitnącymi latem, tawułami i niebiesko kwitnącymi bylinami.

Uprawa: Najlepiej rośnie na pełnym słońcu lub w lekkim półcieniu, gdzie kwitnie pewniej niż w głębszym cieniu. Odpowiednia jest gleba przepuszczalna, próchniczna, średnio żyzna, która nie wysycha bezpośrednio po posadzeniu, o pH około 6,0–7,5. Na glebach ciężkich i stale podmokłych rośnie słabiej i gorzej zimuje, dlatego zaleca się dodanie kompostu i, w razie potrzeby, materiału drenującego. Sadzenie odbywa się najczęściej od marca do maja lub od września do października. Strefa korzeniowa doceni ściółkę, która utrzymuje równomierną wilgotność i latem zapobiega przegrzewaniu. Po ukorzenieniu radzi sobie z krótkotrwałą suszą, ale długie letnie posuchy mogą ograniczyć zawiązywanie kwiatów. Nawożenie jest zalecane wiosną kompostem lub nawozem wieloskładnikowym z niższą zawartością azotu, aby pędy dobrze zdrewniały. Cięcie ogranicza się do skrócenia nadmiernie rozrośniętych pędów po głównej fali kwitnienia i do stopniowego odmładzania starszych roślin. W polskim klimacie jest to dobrze mrozoodporny kultywar, wytrzymujący około -25 do -29 °C, jednak w ostre zimy może być częściowo tracący liście i wymaga ochrony bryły korzeniowej w pojemniku. Na 1 metr bieżący konstrukcji sadzi się około 1–2 rośliny, w zależności od tempa wzrostu. Choroby pojawiają się raczej rzadko, przy gorącej i suchej pogodzie mogą wystąpić mszyce, a podczas wilgotniejszego lata plamistości liści lub mączniak. Dla początkujących jest to niezawodny wybór tam, gdzie potrzebne jest długo kwitnące pnącze bez skomplikowanej pielęgnacji.

Autor: Nikol | Rewizja: 2.4.2026