Wieczornik damski 'White' - Hesperis matronalis 'White' Hesperis matronalis 'White'

Opis szczegółowy produktu

Wieczornik wonny 'White' - krótkotrwała bylina lub roślina dwuletnia z rodziny kapustowatych, pochodząca z Eurazji. W pierwszym roku tworzy przyziemną rozetę liści, w drugim roku wypuszcza proste, tylko lekko rozgałęzione łodygi i w czasie kwitnienia wygląda zwiewnie. Odmiana 'White' zazwyczaj osiąga 60–80 cm wysokości i ma szerokość około 30–40 cm. Łodygi bywają delikatnie owłosione, liście lancetowate do jajowato-lancetowatych, delikatnie ząbkowane, o nieco szorstszej teksturze i intensywnie zielonym odcieniu. Od maja do lipca na szczytach łodyg pojawiają się luźne wiechy kwiatów, które wydłużają się podczas kwitnienia. Pojedyncze kwiaty mają około 1,5–2 cm, są czysto białe i mają cztery płatki korony typowe dla kapustowatych. Słodki zapach jest najbardziej wyczuwalny wieczorem i podczas ciepłej pogody. Po przekwitnięciu tworzą się wąskie łuszczyny o długości około 5–12 cm. Roślina dostarcza nektaru i pyłku zapylaczom, dobrze sprawdza się również jako kwiat cięty, a na rabacie tworzy naturalnie wyglądające „wyspy” światła. W kompozycjach łączy się z bylinami, na przykład z bodziszkami, kocimiętkami, orlikami lub różami, gdzie biały kolor stabilizuje pastelowe odcienie i podkreśla strukturę liści otaczających roślin. W sprzyjających warunkach często utrzymuje się przez samosiew, dzięki czemu może stopniowo zmieniać swoje miejsce na rabacie. Młode liście są w niektórych kuchniach wykorzystywane jako warzywo liściaste i należą do źródeł witaminy C.

Uprawa: Wymaga pełnego słońca do półcienia, w bardziej suchych ogrodach lepiej radzi sobie w lekkim zacienieniu. Gleba powinna być żyzna, próchnicza i przepuszczalna, z równomierną wilgotnością; długotrwałe przemoczenie zwiększa ryzyko gnicia i słabszego kwitnienia. Najlepiej rośnie na glebie obojętnej do lekko zasadowej, stanowiska silnie kwaśne jej nie służą, praktyczny zakres pH wynosi około 6,5–8,0. Sadzenie z kontenera jest zazwyczaj odpowiednie od marca do października, odstęp wynosi około 30–35 cm, co odpowiada 7–9 roślinom na m². Podlewanie jest ważne głównie po posadzeniu i w okresie tworzenia pąków, odpowiednie ściółkowanie z liści lub kompostu utrzymuje wilgoć i ogranicza zachwaszczenie. Nawożenie zazwyczaj rozwiązuje się wiosną kompostem lub niewielką dawką nawozu wieloskładnikowego; nadmiar azotu sprzyja rozwojowi liści kosztem kwiatów i zwiększa łamliwość łodyg. Po kwitnieniu usuwa się przekwitłe wiechy, jeśli celem nie jest samosiew; jednocześnie przedłuża to dekoracyjność rośliny. U roślin dwuletnich część nasadzeń odnawia się przez wysiew lub pozostawienie kilku łuszczyn, aby kwitnienie następowało co roku. Mrozoodporność dojrzałych roślin podaje się zazwyczaj w przybliżeniu do -20 °C, w pojemnikach korzeń jest bardziej wrażliwy i stosuje się ochronę zimową przed przemarznięciem i nadmierną wilgocią. Spośród chorób mogą wystąpić mączniak i plamistość, spośród szkodników mszyce i słodyszki, młode rozety czasami uszkadzają ślimaki. Kwiaty stosuje się jako dekorację.

Autor: Nikol | Rewizja: 27.1. 2026