Wieczornik damski 'White' Hesperis matronalis 'White'

Opis szczegółowy produktu

Wieczornik damski 'White' - krótkowieczna bylina lub roślina dwuletnia z rodziny kapustowatych, pochodząca z Eurazji. W pierwszym roku tworzy przyziemną rozetę liści, w drugim roku wypuszcza wzniesione, jedynie lekko rozgałęzione pędy, a w czasie kwitnienia sprawia lekkie, zwiewne wrażenie. Odmiana 'White' dorasta zwykle do 60–80 cm wysokości i osiąga szerokość około 30–40 cm. Pędy są delikatnie owłosione, liście lancetowate do jajowato-lancetowatych, drobno ząbkowane, o nieco szorstkiej fakturze i soczyście zielonej barwie. Od maja do lipca na szczytach pędów pojawiają się luźne wiechy kwiatów, które w trakcie kwitnienia się wydłużają. Pojedyncze kwiaty mają około 1,5–2 cm średnicy, są czysto białe i mają cztery płatki korony typowe dla roślin kapustowatych. Słodki zapach najmocniej wyczuwalny jest wczesnym wieczorem i przy ciepłej pogodzie. Po przekwitnieniu tworzą się wąskie łuszczyny o długości około 5–12 cm. Roślina dostarcza nektaru i pyłku owadom zapylającym, dobrze sprawdza się jako kwiat cięty, a na rabacie tworzy naturalnie wyglądające „wyspy” światła. W kompozycjach łączy się ją z bylinami, na przykład z bodziszkami, kocimiętkami, orlikami czy różami, gdzie biała barwa równoważy pastelowe odcienie i podkreśla strukturę liści sąsiednich roślin. W sprzyjających warunkach często utrzymuje się dzięki samosiewowi, przez co z czasem może zmieniać miejsce występowania na rabacie. Młode liście w niektórych kuchniach wykorzystuje się jako warzywo liściowe i należą do źródeł witaminy C.

Uprawa: Wymaga stanowiska w pełnym słońcu lub w półcieniu, w suchszych ogrodach lepiej rośnie w lekkim ocienieniu. Odpowiada jej gleba żyzna, próchniczna i przepuszczalna, o równomiernej wilgotności, długotrwałe przemoczenie zwiększa ryzyko gnicia i słabszego kwitnienia. Najlepiej rośnie w glebie o odczynie obojętnym do lekko zasadowego, stanowiska wyraźnie kwaśne jej nie służą, praktyczny zakres pH wynosi około 6,5–8,0. Sadzenie roślin z pojemnika jest możliwe od marca do października, rozstawa wynosi około 30–35 cm, co odpowiada 7–9 roślinom na m². Podlewanie jest ważne przede wszystkim po posadzeniu i w okresie zawiązywania pąków, umiarkowana ściółka z ziemi liściowej lub kompostu utrzymuje wilgoć i ogranicza zachwaszczenie. Nawożenie przeprowadza się zwykle wiosną kompostem lub umiarkowaną dawką nawozu wieloskładnikowego, nadmiar azotu sprzyja rozwojowi liści kosztem kwiatów i zwiększa łamliwość pędów. Po przekwitnieniu usuwa się przekwitłe wiechy, jeśli samosiew nie jest pożądany, jednocześnie przedłuża to dekoracyjność nasadzenia. W przypadku roślin dwuletnich część nasadzenia odnawia się z siewu lub pozostawia się kilka łuszczyn, aby kwitnienie następowało co roku. Mrozoodporność dobrze wykształconych roślin określa się zwykle na około -20 °C, w pojemnikach bardziej wrażliwa jest bryła korzeniowa i stosuje się okrywanie zimowe chroniące przed przemarznięciem i przemoczeniem. Z chorób mogą pojawić się mączniak prawdziwy i plamistości liści, ze szkodników mszyce i pchełki, młode rozety bywają uszkadzane przez ślimaki. Kwiaty wykorzystuje się do dekoracji.

Autor: Nikol | Rewizja: 27.1. 2026