Wielosił rozesłany 'Golden Feathers' Polemonium reptans 'Golden Feathers'

Opis szczegółowy produktu

Wielosił rozesłany 'Golden Feathers' - należy do niższych bylin cenionych przede wszystkim za wyraziście pstre liście. Tworzy zwartą, poduszkowatą kępę z delikatnie pierzastych liści. Ich listki mają zielony środek i szeroki, kremowożółty do złocistego brzeg. W chłodniejszych okresach brzegi mogą przebarwiać się na różowo, dzięki czemu kępa wygląda żywo także poza okresem kwitnienia. W pełni rozwoju osiąga około 40–50 cm × 30–40 cm, na powierzchni sadzi się mniej więcej 6–9 roślin na m² w zależności od rozstawy. Od kwietnia do czerwca na wzniesionych pędach pojawiają się luźne wiechy drobnych, dzwonkowatych kwiatów w odcieniach liliowych do fioletoworóżowych, które kontrastują z jasnym ulistnieniem. Roślina jest miododajna i na rabatach dobrze komponuje się z funkiami, miodunkami, żurawkami, ciemiernikami, niskimi turzycami oraz z roślinami cebulowymi, które podkreślają jej żółty brzeg liści. W europejskich katalogach podaje się także ochronę licencyjną i rozmnażanie metodą kultur tkankowych. Wskazuje to na wyrównane przebarwienie liści i mniejszą skłonność do rewersji. Odmiana jest podawana w ofercie jako selekcja z odmiany 'Lambrook Mauve'. Najlepiej prezentuje się w grupie trzech lub więcej roślin, w której pstre liście zlewają się w jasną plamę.

Uprawa: Dobrze rośnie w chłodniejszym mikroklimacie przy rozproszonym świetle, najczęściej w półcieniu albo na słońcu przy odpowiedniej ilości wilgoci. Na odsłoniętych stanowiskach zaleca się miejsce osłonięte od wiatru, wtedy delikatne pędy rzadziej się wykładają. Najlepsza jest gleba próchniczna, pulchna i stale świeża, a zarazem dobrze przepuszczalna. W cięższych glebach pomaga drenaż i domieszka kompostu. Zalecane pH wynosi około 6,2–7,2. Sadzenie przeprowadza się od marca do października, w rozstawie 30–40 cm w zależności od siły wzrostu odmiany. Podlewanie jest ważne po posadzeniu i podczas dłuższej suszy. Podłoże utrzymuje się równomiernie wilgotne, bez zastoju wody, ponieważ nadmiar wilgoci zimą sprzyja gniciu szyjki korzeniowej. Wystarczy umiarkowane nawożenie wiosną, nadmiar azotu zwiększa ryzyko mączniaka prawdziwego. Po przekwitnieniu usuwa się pędy kwiatowe, dzięki czemu kępa pozostaje zwarta. Ściółka z ziemi liściowej lub kompostu stabilizuje wilgotność i ogranicza chwasty. W pojemniku stosuje się przepuszczalne podłoże z drenażem, regularniejsze podlewanie i ochronę doniczki przed długotrwałym przemarzaniem. Mrozoodporność w różnych źródłach podaje się jako bardzo dobrą, zwykle poniżej -20 °C, u odpornych odmian nawet około -34 °C. Przy zbyt gęstym nasadzeniu mogą wystąpić plamistości liści i mączniak prawdziwy. Spośród szkodników zagrażają głównie ślimaki na młodych liściach. Pomaga przewiewne sadzenie i podlewanie bezpośrednio do korzeni. Odporność na suszę jest średnia, długotrwałe przesuszenie skraca kwitnienie i pogarsza wygląd liści.

Autor: Kristýna | Rewizja: 05.02. 2026