Wierzba iwa 'Kilmarnock' Salix caprea 'Kilmarnock'

Opis szczegółowy produktu

Wierzba iwa 'Kilmarnock' - zwisająca odmiana wierzby iwy, która powstała w Szkocji w XIX wieku i została nazwana od miasta Kilmarnock. Jest to klon męski, który nie zawiązuje owoców, ale wyróżnia się obfitym kwitnieniem na przedwiośniu. Szczepi się ją na pniu o różnej wysokości, najczęściej 120–180 cm, co decyduje o ostatecznej wysokości drzewka. W wieku dojrzałym osiąga około 1,5–2 m wysokości i podobną szerokość. Korona jest gęsta, regularnie kulista do parasolowatej, z długimi, wyraźnie zwisającymi pędami jednorocznymi, które sięgają aż do ziemi. Liście są szerokojajowate do eliptycznych, długości 6–10 cm, z wierzchu ciemnozielone, od spodu szarowojłokowate, o drobno ząbkowanym brzegu. Największą wartość ozdobną mają bazie, które pojawiają się bardzo wcześnie, zwykle w marcu i kwietniu, jeszcze przed rozwojem liści. Początkowo są krótkie i gęsto, srebrzyście owłosione, później wydłużają się do 3–5 cm i nabierają żółtawego odcienia dzięki wyraźnym pylnikom. Kwitnienie należy do pierwszych wyrazistych oznak wiosny w ogrodzie i dostarcza pyłku pszczołom, trzmielom oraz innym wczesnym zapylaczom. Odmiana znajduje zastosowanie jako soliter w mniejszych ogrodach, przedogródkach lub w nasadzeniach żwirowych. Efektownie prezentuje się także w towarzystwie wiosennych roślin cebulowych, na przykład cebulic, krokusów czy narcyzów, które kwitną w tym samym okresie.

Uprawa: Odpowiednie jest stanowisko słoneczne lub półcieniste, na którym pędy najlepiej dojrzewają, a roślina regularnie kwitnie. Iwa preferuje świeże do wilgotniejszych, próchniczne gleby o pH około 5,5–7,5, znosi jednak także zwykłe podłoża ogrodowe. Na cięższych glebach dobrze rośnie, jeśli zapewni się odpływ nadmiaru wody, mimo to krótkotrwałe przemoczenie znosi lepiej niż długotrwałą suszę. Sadzi się ją od marca do listopada, z wyjątkiem okresów silnych mrozów. Zalecana odległość od innych drzew i krzewów wynosi co najmniej 1,5–2 m, zależnie od szerokości korony. Cięcie jest kluczowym zabiegiem pielęgnacyjnym i wykonuje się je bezpośrednio po przekwitnięciu, zwykle w kwietniu. Pędy jednoroczne skraca się na 2–3 oczka, co pobudza wyrastanie silnych młodych pędów z obfitymi baziami w kolejnym sezonie. Bez cięcia wnętrze korony stopniowo zasycha, a kwitnienie słabnie. Mrozoodporność sięga około −29 °C, odmiana jest w pełni odporna w naszych warunkach klimatycznych, także w wyższych położeniach. Podczas długotrwałej suszy młode pędy mogą zasychać, poza tym roślina jest na ogół odporna na choroby i szkodniki. Ściółkowanie strefy korzeniowej pomaga utrzymać równomierną wilgotność i ogranicza zachwaszczenie.

Autor: Jana | Rewizja: 19.2.2026