Wierzba iwa 'Kilmarnock' Salix caprea 'Kilmarnock'

Opis szczegółowy produktu

Wierzba płacząca 'Kilmarnock' <\/strong>- odmiana wierzby płaczącej, która powstała w Szkocji w XIX wieku i została nazwana na cześć miasta Kilmarnock. Jest to klon męski, który nie wytwarza owoców, ale wyróżnia się obfitym kwitnieniem przedwiośnia. Szczepi się ją na pniu o różnej wysokości, najczęściej 120–180 cm, co określa ostateczną wysokość drzewka. W wieku dorosłym osiąga około 1,5–2 m wysokości i podobną szerokość. Korona jest gęsta, regularnie kulista do parasolowatej, z długimi, wyraźnie zwisającymi jednorocznymi pędami, które sięgają do ziemi. Liście są szerokojajowate do eliptycznych, o długości 6–10 cm, na górnej stronie ciemnozielone, na spodniej szaropstowate, z delikatnie ząbkowanym brzegiem. Największą wartość ozdobną przedstawiają kotki, które pojawiają się bardzo wcześnie, zazwyczaj w marcu–kwietniu, jeszcze przed rozwojem liści. Początkowo są krótkie, gęsto srebrzystopstowate, później wydłużają się do 3–5 cm i nabierają żółtawego odcienia dzięki widocznym pylnikom. Kwitnienie należy do pierwszych wyraźnych wiosennych zjawisk w ogrodzie i dostarcza pyłku pszczołom, trzmielom i innym wczesnym zapylaczom. Odmiana znajduje zastosowanie jako soliter w mniejszych ogrodach, przedogródkach lub w nasadzeniach żwirowych. Imponująco prezentuje się również w połączeniu z wiosennymi roślinami cebulowymi, na przykład z cebulicami, krokusami czy narcyzami, które kwitną w tym samym okresie.

Uprawa: Słoneczne lub półcieniste stanowisko jest odpowiednie, gdzie zapewnione jest najlepsze dojrzewanie pędów i regularne kwitnienie. Wierzba preferuje świeże lub wilgotne, próchnicze gleby o pH około 5,5–7,5, ale toleruje również zwykłe podłoża ogrodowe. Na cięższych glebach korzystnie wpływa zapewnienie odpływu nadmiaru wody, jednak krótkotrwałe przemoczenie jest tolerowane lepiej niż długotrwała susza. Sadzenie odbywa się od marca do listopada, z wyłączeniem okresu silnych mrozów. Zalecany rozstaw od innych drzew i krzewów wynosi co najmniej 1,5–2 m, w zależności od szerokości korony. Cięcie jest kluczowym zabiegiem pielęgnacyjnym i wykonuje się je bezpośrednio po kwitnieniu, zazwyczaj w kwietniu. Jednoroczne pędy skraca się do 2–3 pąków, co sprzyja tworzeniu silnych, młodych gałęzi z obfitymi kotkami w następnym sezonie. Bez cięcia dochodzi do stopniowego zasuszania wewnętrznej części korony i osłabienia kwitnienia. Mrozoodporność wynosi około −29 °C, odmiana jest w pełni odporna w naszych warunkach, w tym na terenach wyżej położonych. Podczas długotrwałej suszy może dochodzić do zasuszania młodych pędów, poza tym roślina jest ogólnie odporna na choroby i szkodniki. Ściółkowanie strefy korzeniowej pomaga utrzymać równomierną wilgotność i ogranicza zachwaszczenie.

Autor: Jana | Rewizja: 19.2.2026