Wiesiołek krzewiasty 'Fyrverkeri' - Oenothera fruticosa 'Fyrverkeri' Oenothera fruticosa 'Fyrverkeri'

Opis szczegółowy produktu

Gaura 'Fyrverkeri' - synonim 'Fireworks'. Jest to zwarty kultywar gauri z rodziny wiesiołkowatych, pochodzący z kręgu północnoamerykańskich gatunków z rodzaju Oenothera. Tworzy przyziemne, lancetowate liście o zielonym do brązowo-purpurowego odcieniu, uderzające są również czerwonawo zabarwione łodygi i ciemnoczerwone pąki. Z nich stopniowo otwierają się miseczkowate, intensywnie żółte kwiaty, które w polskim klimacie pojawiają się najczęściej od czerwca do sierpnia, przy sprzyjającym lecie nawet dłużej. Kwiaty mają 4–6 cm szerokości, często otwierają się również w ciągu dnia, a wieczorem mogą delikatnie pachnieć, co przyciąga owady zapylające. Pokrój jest kępiasty i przejrzysty, zazwyczaj 40–60 cm wysokości i 40–50 cm szerokości, dzięki czemu dobrze sprawdza się w przednich partiach rabat bylinowych, w ogrodach żwirowych oraz jako kolorowy akcent wśród traw. W kompozycji komponuje się z szałwiami, kocimiętkami, rozchodnikami, krwawnikami czy dzwonkami kwitnącymi na niebiesko. Po przekwitnięciu mogą tworzyć się torebki z nasionami, samosiew jest umiarkowany.

Uprawa: Wymaga pełnego słońca i gleby przepuszczalnej do dobrze przepuszczalnej, najlepiej gliniasto-piaszczystej z domieszką humusu. Wytrzymuje szeroki zakres pH od około 6,0–8,0, ważniejszy jest nieprzemoczony zimowy reżim i niezalegający kołnierz korzeniowy. Podlewanie po ukorzenieniu koncentruje się na dłuższych okresach suszy, w zwykłej glebie ogrodowej jest potrzebne tylko podczas długotrwałego przesuszenia. Wiosną zaleca się lekkie nawożenie kompostem lub zbilansowanym nawozem, na zbyt ubogiej glebie kwitnienie jest krótsze, a łodygi są delikatniejsze. Rośliny sadzi się od marca do października. Dla zwartego wzrostu wybiera się rozstawę 35–40 cm, co odpowiada około 7 sztukom na m². Kwitnienie odbywa się zazwyczaj od czerwca do sierpnia, w ciepłych rejonach może trwać nawet do września. Mrozoodporność podawana jest do -34 °C, mimo to na cięższych glebach sprawdza się zimowe okrycie z żwiru, które odprowadza wodę od szyjki korzeniowej. Wiosną usuwa się suche łodygi, ewentualne odmłodzenie kępy przeprowadza się przez podział co 3–4 lata. Jeśli celem jest ograniczenie samorozsiewu, wskazane jest pozostawienie tylko części łodyg nasiennych, a resztę usunąć po przekwitnięciu. Czasami pojawiają się choroby, takie jak mączniak prawdziwy przy zagęszczeniu, a szkodniki to mszyce i ślimaki na młodych pędach. Uprawa w pojemniku jest możliwa w głębszej doniczce z warstwą drenażową, gdzie zimą należy uważać na nadmierne nawodnienie podłoża.