Wiesiołek krzewiasty 'Fyrverkeri' Oenothera fruticosa 'Fyrverkeri'

Opis szczegółowy produktu

Wiesiołek krzewiasty 'Fyrverkeri' - synonim 'Fireworks'. To zwarta odmiana wiesiołka krzewiastego z rodziny wiesiołkowatych, wywodząca się z kręgu północnoamerykańskich gatunków rodzaju Oenothera. Tworzy siedzące, lancetowate liście o zielonym do brązowopurpurowego odcieniu, a uwagę zwracają także czerwono zabarwione pędy i ciemnoczerwone pąki. Z nich stopniowo rozwijają się czarkowate, intensywnie żółte kwiaty, które w naszych warunkach klimatycznych pojawiają się najczęściej od czerwca do sierpnia, a przy sprzyjającym lecie nawet dłużej. Kwiaty mają 4–6 cm średnicy, często otwierają się także w ciągu dnia, a wieczorem mogą delikatnie pachnieć, co przyciąga owady zapylające. Pokrój jest kępiasty i uporządkowany, zwykle 40–60 cm wysokości i 40–50 cm szerokości, dzięki czemu roślina dobrze sprawdza się w przednich partiach rabat bylinowych, w ogrodach żwirowych oraz jako barwny akcent wśród traw ozdobnych. W kompozycjach dobrze komponuje się z szałwiami, kocimiętkami, rozchodnikami, krwawnikami czy niebiesko kwitnącymi dzwonkami. Po przekwitnieniu mogą tworzyć się torebki z nasionami, samosiew jest zwykle umiarkowany.

Uprawa: Wymaga pełnego słońca i gleby przepuszczalnej do dobrze zdrenowanej, najlepiej gliniasto-piaszczystej z domieszką próchnicy. Toleruje szeroki zakres pH, około 6,0–8,0, ważniejsze jest jednak, by zimą podłoże nie było przemoczone, a szyjka korzeniowa nie stała w wodzie. Po ukorzenieniu podlewanie ogranicza się do dłuższych okresów suszy, w zwykłej glebie ogrodowej jest potrzebne tylko podczas długotrwałego braku opadów. Wiosną zaleca się lekkie nawożenie kompostem lub zrównoważonym nawozem, w zbyt ubogiej glebie kwitnienie bywa krótsze, a pędy są delikatniejsze. Rośliny sadzi się od marca do października. W przypadku zwartego nasadzenia stosuje się rozstaw 35–40 cm, co odpowiada około 7 szt. na m². Kwitnienie trwa zazwyczaj od czerwca do sierpnia, w ciepłych rejonach może się przedłużyć do września. Mrozoodporność podawana jest do -34 °C, mimo to na cięższych glebach sprawdza się zimowa ściółka ze żwiru, która odprowadza wodę od szyjki korzeniowej. Wiosną usuwa się suche pędy, ewentualne odmłodzenie kępy przeprowadza się przez podział co 3–4 lata. Aby ograniczyć samosiew, warto pozostawić tylko część pędów z nasionami, a resztę usunąć po przekwitnieniu. Spośród chorób przy zbyt gęstym nasadzeniu pojawia się niekiedy mączniak prawdziwy, ze szkodników mszyce i ślimaki na młodych pędach. Uprawa w pojemniku jest możliwa w głębszej donicy z warstwą drenażową, gdzie zimą należy pilnować, by podłoże nie było przemoczone.

Autor: Kristýna | Rewizja: 20.02. 2026