Wiesiołek krzewiasty 'Sonnenwende' - Oenothera fruticosa 'Sonnenwende' Oenothera fruticosa 'Sonnenwende'

Opis szczegółowy produktu

Cierń 'Sonnenwende' - to północnoamerykańska bylina z rodziny wiesiołkowatych, która w naturze rośnie na otwartych, słonecznych stanowiskach, na poboczach dróg, na suchszych łąkach i w rzadkich zaroślach, często na glebach piaszczystych lub kamienistych. Odmiana ‘Sonnenwende’ charakteryzuje się ciemniejszym, często zaczerwienionym zabarwieniem łodyg i liści oraz czerwonymi pąkami, z których od czerwca do sierpnia otwierają się złotożółte, czteropłatkowe kwiaty o średnicy 3–5 cm. W przeciwieństwie do wielu „nocnych” wiesiołków, kwiaty pozostają otwarte również w ciągu dnia, dzięki czemu kolor jest widoczny przez cały dzień, a roślina sprawdzi się również w pobliżu miejsc do siedzenia. Kwiaty nie mają zapachu. Kępa jest wyprostowana, zazwyczaj o wysokości 60–80 cm i szerokości 30–50 cm, z wąskolancetowatymi liśćmi, które mogą mieć purpurowy połysk, a jesienią przebarwiają się na czerwono. Po przekwitnięciu tworzą się wydłużone torebki z nasionami, które nadają roślinie delikatną strukturę również pod koniec lata. Kwiaty dostarczają nektaru i pyłku, a do nasadzeń wprowadzają ciepły akcent, który dobrze uzupełnia niebiesko-fioletowe byliny. W kompozycjach ogrodowych sprawdzą się na rabatach preriowych i żwirowych, na obrzeżach bylinowych oraz w mieszankach z rudbekiami, krwawnikami, szałwiami i trawami ozdobnymi.

Uprawa: Wymaga pełnego słońca i gleby przepuszczalnej do dobrze przepuszczalnej, najlepiej gliniasto-piaszczystej z domieszką humusu. Wytrzymuje szeroki zakres pH od około 6,0–8,0, ważniejszy jest nieprzemoczony zimowy reżim i niezalegający kołnierz korzeniowy. Podlewanie po ukorzenieniu koncentruje się na dłuższych okresach suszy, w zwykłej glebie ogrodowej jest potrzebne tylko podczas długotrwałego przesuszenia. Wiosną zaleca się lekkie nawożenie kompostem lub zbilansowanym nawozem, na zbyt ubogiej glebie kwitnienie jest krótsze, a łodygi są delikatniejsze. Rośliny sadzi się od marca do października. Dla zwartego wzrostu wybiera się rozstawę 35–40 cm, co odpowiada około 7 sztukom na m². Kwitnienie odbywa się zazwyczaj od czerwca do sierpnia, w ciepłych rejonach może trwać nawet do września. Mrozoodporność podawana jest do -34 °C, mimo to na cięższych glebach sprawdza się zimowe okrycie z żwiru, które odprowadza wodę od szyjki korzeniowej. Wiosną usuwa się suche łodygi, ewentualne odmłodzenie kępy przeprowadza się przez podział co 3–4 lata. Jeśli celem jest ograniczenie samorozsiewu, wskazane jest pozostawienie tylko części łodyg nasiennych, a resztę usunąć po przekwitnięciu. Czasami pojawiają się choroby, takie jak mączniak prawdziwy przy zagęszczeniu, a szkodniki to mszyce i ślimaki na młodych pędach. Uprawa w pojemniku jest możliwa w głębszej doniczce z warstwą drenażową, gdzie zimą należy uważać na nadmierne nawodnienie podłoża.