Wiesiołek krzewiasty 'Sonnenwende' Oenothera fruticosa 'Sonnenwende'

Opis szczegółowy produktu

Wiesiołek krzewiasty 'Sonnenwende' - to północnoamerykańska bylina z rodziny wiesiołkowatych, która w naturze rośnie na otwartych, słonecznych stanowiskach, na poboczach dróg, na suchszych łąkach i w rzadkich zaroślach, często na glebach piaszczystych lub kamienistych. Odmiana 'Sonnenwende' wyróżnia się ciemniejszym, często czerwonawym zabarwieniem pędów i liści oraz czerwonymi pąkami, z których od czerwca do sierpnia rozwijają się złotożółte, czteropłatkowe kwiaty o średnicy 3–5 cm. W przeciwieństwie do wielu „nocnych” wiesiołków kwiaty pozostają otwarte także w ciągu dnia, dzięki czemu kolor działa przez cały dzień, a roślina sprawdza się również w pobliżu miejsc wypoczynku. Kwiaty są bezwonne. Kępa jest wzniesiona, zwykle 60–80 cm wysokości i 30–50 cm szerokości, o wąskolancetowatych liściach, które mogą mieć purpurowy nalot, a jesienią przebarwiają się na czerwono. Po przekwitnieniu tworzą się wydłużone torebki nasienne, które nadają roślinie delikatną strukturę także pod koniec lata. Kwiaty dostarczają nektaru i pyłku, a nasadzeniom dodają ciepłego akcentu, który dobrze uzupełnia niebieskofioletowe byliny. W kompozycjach ogrodowych sprawdza się na rabatach preriowych i żwirowych, w obwódkach bylinowych oraz w zestawieniach z rudbekiami, krwawnikami, szałwiami i trawami ozdobnymi.

Uprawa: Wymaga pełnego słońca i gleby przepuszczalnej lub dobrze zdrenowanej, najlepiej gliniasto-piaszczystej z domieszką próchnicy. Toleruje szeroki zakres pH, około 6,0–8,0, ważniejsze jest, aby zimą gleba nie była przemoczona, a szyjka korzeniowa nie stała w wodzie. Po ukorzenieniu podlewanie ogranicza się do dłuższych okresów suszy, w zwykłej glebie ogrodowej jest potrzebne tylko podczas długotrwałego przesuszenia. Wiosną zaleca się lekkie nawożenie kompostem lub zrównoważonym nawozem, w zbyt ubogiej glebie kwitnienie bywa krótsze, a pędy są cieńsze. Rośliny sadzi się od marca do października. Dla uzyskania zwartego łanu stosuje się rozstawę 35–40 cm, co odpowiada około 7 szt. na m². Kwitnienie trwa zazwyczaj od czerwca do sierpnia, w ciepłych rejonach może przeciągnąć się do września. Mrozoodporność podawana jest do -34 °C, mimo to na cięższych glebach sprawdza się zimowa ściółka ze żwiru, która odprowadza wodę od szyjki korzeniowej. Wiosną usuwa się suche pędy, a ewentualne odmłodzenie kępy przeprowadza się przez podział co 3–4 lata. Aby ograniczyć samosiew, warto pozostawić tylko część pędów z nasionami, a resztę usunąć po przekwitnieniu. Spośród chorób przy zbyt gęstym nasadzeniu pojawia się niekiedy mączniak prawdziwy, ze szkodników mszyce i ślimaki na młodych pędach. Uprawa w pojemniku jest możliwa w głębszej donicy z warstwą drenażową, gdzie zimą należy pilnować, aby podłoże nie było przemoczone.

Autor: Kristýna | Rewizja: 12.01. 2026