Wiesiołek okazały 'Siskiyou Pink' Oenothera speciosa 'Siskiyou Pink'

Opis szczegółowy produktu

Wiesiołek okazały 'Siskiyou Pink'  - odmiana tworzy gęste, płożące kobierce. Dorosłe rośliny osiągają 20-30 cm wysokości, a dzięki podziemnym rozłogom rozrastają się na szerokość 40-50 cm. Liście są skrętoległe, wąskolancetowate lub odwrotnie jajowate, ciemnozielone, o delikatnie ząbkowanym lub falistym brzegu. Wraz z nadejściem chłodnych, jesiennych dni często przebarwiają się na atrakcyjne odcienie brązu i czerwieni. Od czerwca do końca września w kątach liści nieprzerwanie pojawiają się szeroko miseczkowate, czterokrotne kwiaty o średnicy 4-5 cm. Kwiaty mają jedwabistą fakturę i otwierają się rano. Są intensywnie różowe, z delikatnym ciemniejszym użyłkowaniem i kontrastowym, limonkowożółtym środkiem. W przeciwieństwie do niektórych innych przedstawicieli tego rodzaju kwiaty pozostają otwarte w ciągu dnia i wytwarzają nektar chętnie odwiedzany przez pszczoły i motyle. W architekturze ogrodowej odmianę wykorzystuje się do obsadzania słonecznych skarp, jako roślinę podszytu pod wyższymi drzewami i krzewami, na pierwszym planie rabat bylinowych oraz w korytach. Doskonale komponuje się z szałwiami, lawendami, rozchodnikami i trawami ozdobnymi, takimi jak kostrzewa.

Uprawa: wymaga stanowiska w pełnym słońcu, gdzie najobficiej kwitnie i zachowuje zwarty pokrój. Warunkiem długowieczności jest doskonale przepuszczalna gleba, raczej uboga w składniki pokarmowe: piaszczysta, kamienista lub żwirowa. Zalecany odczyn podłoża mieści się w zakresie od obojętnego do lekko zasadowego, czyli od pH 6,5 do 7,5. W ciężkich, gliniastych i stale podmokłych glebach system korzeniowy gnije zimą i roślina ginie. Sadzonki wysadza się na rabaty wiosną lub jesienią, w zalecanej gęstości 7-9 szt. na m2. Regularne podlewanie jest konieczne tylko bezpośrednio po posadzeniu. Po ukorzenieniu odmiana wykazuje doskonałą odporność na suszę i nie wymaga dodatkowego podlewania. Nawożenie nie jest zalecane. Nadmiar azotu sprzyja bujnemu wzrostowi liści kosztem kwitnienia i może powodować nadmiernie inwazyjne rozprzestrzenianie się rozłogów. Po przekwitnięciu głównej fali kwiatów w sierpniu warto lekko przyciąć kępę, co pobudza tworzenie nowych pąków. Pod koniec zimy kępę dokładnie się oczyszcza, a suche części nadziemne usuwa tuż nad powierzchnią gleby. Mrozoodporność dojrzałych roślin jest pewna do -23 °C. W chłodniejszych rejonach lub przy braku okrywy śnieżnej zaleca się lekkie zimowe okrycie z gałązek iglaków. 

Autor: Nikol | Rewizja: 2.6. 2026