Wilczomlecz błotny - Euphorbia palustris Wilczomlecz błotny

Opis szczegółowy produktu

Wilczomlecz błotny – okazała bylina wieloletnia z rodziny wilczomleczowatych, pochodząca z terenów podmokłych i łęgów rzecznych dużej części Europy i zachodniej Azji. W polskiej przyrodzie występuje na wilgotnych łąkach, obrzeżach lasów łęgowych i w rowach na nizinach. W ogrodzie tworzy wyprostowane, obficie ulistnione kępy o wysokości zazwyczaj 80–120 cm i szerokości 60–100 cm, z gładkimi łodygami i wąskimi, lancetowatymi liśćmi o świeżo zielonym kolorze. W maju i czerwcu na szczytach łodyg rozwijają się duże baldachogrona, których główną ozdobę stanowią zielonożółte podsadki i żółte gruczoły miodnikowe. Po przekwitnieniu rozwijają się torebki, a roślinność pozostaje długo uporządkowana, jesienią ulistnienie często przebarwia się na żółto lub pomarańczowo. Roślina jest miododajna, ale podobnie jak inne wilczomlecze zawiera drażniący sok mleczny, który jest trujący po spożyciu i może powodować zapalenie skóry i oczu. W kompozycjach sprawdza się przy oczkach wodnych, na rabatach deszczowych i w nasadzeniach naturalistycznych, gdzie towarzyszą jej irysy, tawuły, turzyce i pałki wodne.

Uprawa: Najlepiej udaje się na pełnym słońce, ewentualnie w półcieniu, szczególnie tam, gdzie gleba jest świeża przez większość sezonu. Odpowiednia jest żyzna, próchnicza gleba z dobrym drenażem, która może być również cięższa, pod warunkiem, że nie pozostaje długo bez tlenu, zalecane pH wynosi około 6,5–7,8. Stanowisko przy wodzie toleruje nawet krótkotrwałe wiosenne zalanie, jednak w letnich upałach lepiej rozwija się w lekkim zaciszu. Podczas pracy z cięciem zaleca się przemywanie ran zimną wodą, aby sok szybciej się ścinał. Kępy po kilku latach można wiosną dzielić, jeśli celem jest odmłodzenie i ograniczenie szerokości. Na bardziej suchych stanowiskach roślina wprawdzie przeżywa, ale skraca się okres kwitnienia, a liście mogą latem tracić jędrność, dlatego w ciepłych rejonach Polski stosuje się ściółkowanie, które spowalnia parowanie. Sadzenie odbywa się od marca do października, po ukorzenieniu się rośliny podlewanie jest konieczne głównie w okresach bez opadów. Nawożenie wystarczy na wiosnę kompostem, na uboższych glebach również dawką długo działającego nawozu organicznego. Suche łodygi pozostawia się przez zimę, a roślinność skraca się pod koniec zimy. Dla dorosłej szerokości 0,6–1,0 m wybiera się rozstaw 60–80 cm, orientacyjnie 2–3 rośliny na m². Dojrzałe kępy są w klimacie czeskim mrozoodporne do około -28 °C. W pojemnikach uprawia się raczej wyjątkowo, a jeśli już, zaleca się głębszą doniczkę i zimowe zabezpieczenie bryły korzeniowej. Spośród szkodników mogą pojawić się mszyce na wiosennych pędach, przy zagęszczeniu łanu pomaga luźniejszy rozstaw i równomierna wilgoć. Umiarkowane samorozsiewanie pojawia się głównie na wilgotnej glebie.

Autor: Krystyna | Korekta: 23.01. 2026