Wilczomlecz Martina 'MINERS MERLOT' PBR Euphorbia × martini 'MINERS MERLOT'

Opis szczegółowy produktu

Wilczomlecz Martina 'MINERS MERLOT' - należy do ogrodowych mieszańców wywodzących się z wilczomlecza migdałolistnego Euphorbia amygdaloides i wilczomlecza okazałego Euphorbia characias, które łączą mocniejszą budowę z długotrwałą dekoracyjnością liści. Odmiana 'Miner's Merlot' została wyselekcjonowana jako przypadkowa siewka w 2015 roku w Kalifornii i występuje pod oznaczeniem hodowlanym KM-MM024. Tworzy zwartą, częściowo zimozieloną kępę, zwykle o wysokości 50–60 cm i szerokości 50–60 cm, o mocnych, wzniesionych pędach. Liście są wąskie do lancetowatych, wiosną i w chłodniejszych porach roku intensywnie winnoczerwone, latem mogą częściowo przechodzić w ciemną zieleń z czerwonym nalotem. Od kwietnia do czerwca nad liśćmi pojawiają się szczytowe kwiatostany z zielonożółtymi do limonkowych podsadkami, które pod koniec kwitnienia często różowieją i pozostają ozdobne także po przekwitnięciu. Roślina dostarcza pyłku i nektaru owadom zapylającym, a w ogrodzie stanowi barwny szkielet, który utrzymuje kompozycję także poza głównym sezonem. Sprawdza się na nowoczesnych rabatach bylinowych, w nasadzeniach żwirowych, wzdłuż ścieżek oraz w większych pojemnikach. Wyjątkowo efektownie prezentuje się w połączeniu z czosnkami ozdobnymi, krwawnikami, bodziszkami, szałwiami, bylicami, bergeniami i delikatnymi trawami, tworząc ciemny kontrast. Sok mleczny wilczomleczy jest trujący i drażniący, dlatego podczas cięcia i pracy z rośliną zaleca się ostrożność. Wilczomlecz to piękna i niewymagająca roślina, która wnosi do ogrodu różnorodność i radość. Jego dekoracyjne liście i kwiaty cenią ogrodnicy na całym świecie.

Uprawa: Najkorzystniejsze jest stanowisko w pełnym słońcu, roślina znosi także półcień, gdzie liście słabiej się wybarwiają, a kwiatostany są rzadsze. W miejscach osłoniętych od wiatru i wyniesionych, gdzie zimą nie stoi woda, zimowanie jest pewniejsze. Najlepiej sprawdza się gleba przepuszczalna, gliniasto-piaszczysta do kamienistej, z dobrym drenażem, o odczynie pH około 6,5–7,8. Podlewanie jest ważne przede wszystkim w okresie po posadzeniu, później roślina lepiej znosi suchsze warunki niż nadmiar wilgoci, zwłaszcza zimą. Nawożenie powinno być umiarkowane, zbyt żyzna gleba prowadzi do powstawania miękkich tkanek. Po przekwitnięciu zwykle usuwa się pędy kwiatostanowe, a w razie potrzeby skraca uszkodzone pędy, zawsze w rękawicach. W pojemnikach sprawdza się podłoże z większym udziałem składników mineralnych oraz zimowa ochrona przed długotrwałym deszczem. Sadzi się wiosną i jesienią, rośliny w pojemnikach zwykle od marca do października. Kwitnienie trwa najczęściej od kwietnia do czerwca i może przedłużyć się do lipca. Mrozoodporność określa się na około -15 do -23 °C, w chłodniejszych rejonach roślina dobrze rośnie z mineralną ściółką i bez zimowej wilgoci. Rozstawa wynosi około 50–60 cm, czyli mniej więcej 3–4 rośliny na m². Spośród chorób pojawiają się głównie zgnilizny korzeni w mokrej glebie, na młodych pędach występują czasem mszyce, wyjątkowo mączniak prawdziwy w zbyt gęstym nasadzeniu.

Autor: Kristýna | Rewizja: 07.01. 2026