Wilczomlecz migdałolistny 'Purpurea' - Euphorbia amygdaloides 'Purpurea' Euphorbia amygdaloides 'Purpurea'

Opis szczegółowy produktu

Wilczomlecz migdałolistny 'Purpurea' - bylina wiecznie zielona pochodząca z Europy i Azji południowo-zachodniej, typowa dla widnych lasów i zarośli z glebą próchniczą. Odmiana ‘Purpurea’ charakteryzuje się ciemnopurpurowymi do bordowych liśćmi i łodygami, które tworzą zwarte kępy o wysokości około 30–60 cm i szerokości 40–70 cm. Wzrost jest średnio szybki, pełny efekt uzyskuje zazwyczaj w ciągu 2–5 lat. Na wiosnę, najczęściej od kwietnia do czerwca, na wierzchołkach pędów rozwijają się kwiatostany złożone z drobnych kwiatów i efektownych żółtozielonych podsadzek, które w kontraście z purpurą wyglądają czysto i przejrzyście. Roślina pozostaje dekoracyjna również po przekwitnięciu, ponieważ podsadzki stopniowo zasychają do zielonych odcieni, a okrywa utrzymuje strukturę. W mroźne zimy część liści może zaschnąć i wiosną się odnowić. Nadaje się do nasadzeń okrywowych, na obrzeża rabat i do większych pojemników, gdzie dobrze komponuje się z paprociami, funkiami, tiarellami i wiosennymi roślinami cebulowymi. Liście są lancetowate, długości około 5–10 cm, na pełnym słońcu purpura jest bardziej intensywna niż w cieniu. Mleczny sok wilczomleczy jest drażniący i trujący przy uszkodzeniu, dlatego zaleca się ostrożne obchodzenie, zwłaszcza w pobliżu dzieci i zwierząt domowych. Nie jest wymagająca w uprawie. Bardzo piękna i rzadka bylina.

Uprawa: Stanowisko jest odpowiednie w półcieniu do cienia, na słońcu zwłaszcza w chłodniejszych rejonach lub przy równomiernej wilgotności gleby. Odpowiada gleba próchnicza, przepuszczalna i raczej sucha zimą, o pH około 6–8. Przemoczenie w chłodnym okresie zwiększa ryzyko chorób grzybowych, dlatego zaleca się drenaż i dodatek mineralny, na cięższych glebach również podwyższoną rabatę. Podlewanie po ukorzenieniu ogranicza się do dłuższych okresów suchych, kępy dobrze znoszą suchy półcień. Nawożenie stosuje się umiarkowanie, wiosną zazwyczaj wystarcza kompost lub zbilansowany nawóz o niższej zawartości azotu. Usunięcie przekwitłych pędów po kwitnieniu utrzymuje roślinę w zwartej formie i wspiera tworzenie nowych pędów, cięcie wykonuje się z ochroną skóry. Kwitnienie odbywa się na dojrzałych zeszłorocznych pędach, dlatego odmładzanie należy przeprowadzić dopiero po kwitnieniu. Roślina może rozprzestrzeniać się przez krótkie kłącza, a miejscami także przez samosiew, co jest praktyczne do obsadzania terenu, ale na małych rabatach wymaga kontroli. Rośliny sadzi się od marca do października, w odstępach 35–40 cm, co odpowiada około 5–7 roślinom na m². Mrozoodporność przy suchej glebie wynosi około -23 °C, w czasie silnych mrozów pomaga sucha ściółka i osłona. W pojemnikach bezpieczniejsze jest zimowanie w osłoniętym miejscu bez przemoczenia. Ze szkodników mogą pojawić się mszyce na młodych wierzchołkach, poza tym wilczomlecz jest stabilny i długowieczny.

Autor: Kristýna | Rewizja: 07.01.2026