Wilczomlecz migdałolistny 'Purpurea' Euphorbia amygdaloides 'Purpurea'

Opis szczegółowy produktu

Wilczomlecz migdałolistny 'Purpurea' - zimozielona bylina pochodząca z Europy i Azji Południowo-Zachodniej, typowa dla widnych lasów i zarośli z próchniczną glebą. Odmiana 'Purpurea' wyróżnia się ciemnopurpurowymi do winnych liśćmi i łodygami, które tworzą zwarte kępy o wysokości około 30–60 cm i szerokości 40–70 cm. Rośnie umiarkowanie szybko, pełny efekt osiąga zwykle w ciągu 2–5 lat. Wiosną, najczęściej od kwietnia do czerwca, na szczytach pędów rozwijają się kwiatostany złożone z drobnych kwiatów i efektownych żółtozielonych podsadek, które w kontraście z purpurą wyglądają czysto i przejrzyście. Roślina pozostaje dekoracyjna także po przekwitnieniu, ponieważ podsadki stopniowo zasychają, przechodząc w odcienie zieleni, a kępa zachowuje strukturę. W mroźne zimy część liści może zaschnąć, a wiosną się odnawia. Nadaje się do nasadzeń podszytowych, na obrzeża rabat i do większych pojemników, gdzie dobrze komponuje się z paprociami, funkiami, żurawkami i wiosennymi roślinami cebulowymi. Liście są lancetowate, długości około 5–10 cm, w pełnym słońcu purpura bywa bardziej nasycona niż w cieniu. Mleczny sok wilczomleczy po zranieniu działa drażniąco i jest trujący, dlatego zaleca się ostrożne obchodzenie się z rośliną, zwłaszcza w pobliżu dzieci i zwierząt domowych. Nie jest wymagająca w uprawie. Bardzo piękna i wyjątkowa bylina. 

Uprawa: Najlepsze rezultaty daje stanowisko w półcieniu lub cieniu, w słońcu zwłaszcza w chłodniejszych rejonach lub przy równomiernej wilgotności gleby. Odpowiada jej gleba próchniczna, przepuszczalna i raczej sucha zimą, o pH około 6–8. Nadmiar wilgoci w chłodnym okresie zwiększa ryzyko chorób grzybowych, dlatego sprawdza się drenaż i domieszka mineralna, a na glebach ciężkich także podwyższona rabata. Po przyjęciu się roślin podlewanie ogranicza się do dłuższych okresów suszy, kępy dobrze znoszą suchy półcień. Nawożenie stosuje się oszczędnie, wiosną zwykle wystarcza kompost lub zrównoważony nawóz o niższej zawartości azotu. Usuwanie przekwitłych łodyg po kwitnieniu utrzymuje zwarty pokrój kępy i pobudza wytwarzanie nowych pędów, cięcie wykonuje się z ochroną skóry. Kwitnienie odbywa się na dojrzałych zeszłorocznych pędach, dlatego odmładzanie przeprowadza się dopiero po przekwitnieniu. Roślina może rozrastać się krótkimi kłączami, a miejscami także przez samosiew, co jest praktyczne przy zadarnianiu powierzchni, ale na małych rabatach wymaga kontroli. Rośliny sadzi się od marca do października w rozstawie 35–40 cm, co odpowiada mniej więcej 5–7 roślinom na m². Mrozoodporność przy suchej glebie wynosi około -23 °C, podczas bezśnieżnych mrozów pomaga sucha ściółka i osłonięte stanowisko. W pojemnikach bezpieczniejsze jest zimowanie w osłoniętym miejscu, bez nadmiernej wilgoci. Ze szkodników na młodych wierzchołkach mogą pojawić się mszyce, poza tym wilczomlecz jest odporny i długowieczny.

Autor: Kristýna | Rewizja: 07.01. 2026