Wiśnia osobliwa 'Beni-shidare' Prunus pendula 'Beni-shidare'

Opis szczegółowy produktu

Wiśnia osobliwa 'Beni-shidare'  - należy do zwisających japońskich sakur o bardzo efektownym wiosennym kwitnieniu. W literaturze często zalicza się ją do kręgu Prunus pendula, ewentualnie do zwisających form wiśni osobliwej. Odmiana tworzy pień z koroną, z której wyrastają długie, wąskie i elastyczne gałęzie opadające kaskadowo w dół. Ostateczna wysokość i szerokość zależą od wysokości szczepienia, wieku i prowadzenia korony, w ogrodach zwykle osiąga około 3–8 m wysokości i 3–5 m szerokości. Kwiaty otwierają się bardzo wcześnie, w marcu i kwietniu, często jeszcze przed pełnym rozwojem liści. Pąki są intensywnie różowe, kwiaty pojedyncze, pięciokrotne, różowe i drobniejsze, rozmieszczone wzdłuż cienkich zwisających gałązek. Wiosenne kwitnienie trwa w zależności od pogody około jednego do dwóch tygodni i przyciąga pszczoły oraz inne wcześnie aktywne owady. Liście są jajowate do eliptycznych, zielone, piłkowane, po przekwitnięciu nadają koronie świeżą, delikatną fakturę, a jesienią przebarwiają się na odcienie żółci i pomarańczu. Drobne owoce mają głównie znaczenie ozdobne i mogą stanowić pokarm dla ptaków. Odmiana sprawdza się jako soliter na trawniku, nad lustrem wody, obok tarasu, przy wejściu lub w spokojnej kompozycji w stylu japońskim z azaliami, paprociami i trawami ozdobnymi.

Uprawa:  Odpowiednie jest pełne słońce, ewentualnie lekki półcień, gdzie jednak kwitnienie nie jest tak obfite. Najlepiej rośnie w osłoniętym miejscu, poza zastoiskami mrozowymi i z dala od silnego, wysuszającego wiatru, ponieważ wczesne kwiaty mogą uszkodzić późne przymrozki. Gleba powinna być przepuszczalna, próchniczna i żyzna, gliniasto-piaszczysta do gliniastej, o pH około 6,0–7,5. Długotrwałe zalewanie szkodzi korzeniom i sprzyja wyciekowi gumy, na cięższych glebach pomaga warstwa drenażowa lub posadzenie na lekkim wzniesieniu. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do października. Przy nasadzeniu soliterowym zachowuje się odstęp 3–5 m od budynków, ścieżek i innych drzew, aby zwisające gałęzie mogły swobodnie opadać. Po posadzeniu zaleca się mocny palik i misę do podlewania. Ściółka utrzymuje wilgoć, nie może jednak przylegać do pnia. Podlewanie jest ważne zwłaszcza przez pierwsze dwa sezony i podczas suchej wiosny. Nawożenie przeprowadza się wiosną kompostem lub łagodnym nawozem do roślin ozdobnych. Cięcie jest wyłącznie pielęgnacyjne, najlepiej po przekwitnięciu, kiedy usuwa się suche, krzyżujące się, uszkodzone lub wrastające do wnętrza korony pędy. Odrosty wyrastające z podkładki usuwa się jak najszybciej. Dojrzałe drewno znosi około −20 do −26 °C. Należy obserwować brunatną zgniliznę drzew pestkowych (moniliozę kwiatów), plamistość liści, mszyce, wyciek gumy oraz oparzenia słoneczne pnia. Profilaktyką jest przewiewna korona, czyste cięcie w suchą pogodę i równomierna wilgotność.

Autor: Kristýna | Rewizja: 23.06. 2026