Wołowe oczko wierzbolistne 'Alpengold' Buphthalmum salicifolium 'Alpengold'

Opis szczegółowy produktu

Wołowe oczko wierzbolistne 'Alpengold' - zwarta odmiana wołowego oczka wierzbolistnego, długowiecznej byliny z rodziny astrowatych. Gatunek pochodzi z górskich i podgórskich obszarów południowej i środkowej Europy, gdzie rośnie na słonecznych łąkach, kamienistych zboczach i w suchszych glebach wapiennych. Odmiana 'Alpengold' tworzy zwarte kępy o wysokości około 40–50 cm i szerokości 35–45 cm. Z przyziemnej rozety wyrastają wąskie, lancetowate, przypominające liście wierzby zielone liście o delikatnie błyszczącej powierzchni. Od czerwca do sierpnia ponad liśćmi wznoszą się sztywne pędy ze złocistożółtymi koszyczkami kwiatowymi o średnicy około 5–6 cm. Kwiaty przypominają mniejsze słoneczniki lub żółte margerytki, mają intensywnie żółte kwiaty języczkowe i cieplejszy, żółty środek. Przy systematycznym usuwaniu przekwitłych kwiatów kwitnienie trwa dłużej, a kępa pozostaje bardziej uporządkowana. Kwiaty wabią pszczoły, trzmiele, motyle i inne owady zapylające. Odmiana nadaje się na słoneczne rabaty bylinowe, do ogrodów skalnych, nasadzeń żwirowych, na suche brzegi ścieżek, do partii o naturalnym charakterze oraz do mniejszych grup. Dobrze komponuje się z niebieskofioletowymi szałwiami, kocimiętkami, dzwonkami, przegorzanami, czosnkami ozdobnymi, niskimi trawami lub srebrzystymi liśćmi czyśćca. Cięte kwiaty utrzymują się krótko lub średnio długo i nadają się do prostych letnich bukietów.

Uprawa:  Najodpowiedniejsze jest pełne słońce, gdzie roślina tworzy zwarte kępy i obficie zawiązuje pąki. Znosi także lekki półcień, jednak kwitnienie bywa wtedy słabsze, a pędy mogą się bardziej wyciągać. Gleba powinna być przepuszczalna, raczej lżejsza do średnio ciężkiej, gliniasto-piaszczysta, kamienista lub żwirowa, o pH około 6,5–8,0. Dobrze rośnie także w glebie wapiennej i nie wymaga dużej zasobności w składniki pokarmowe. Stale mokre stanowisko jest nieodpowiednie, zwłaszcza zimą zwiększa ryzyko gnicia kęp. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do października. Zalecana liczba to 5–7 sadzonek na m², w rozstawie około 35–40 cm. Po posadzeniu utrzymuje się równomierną wilgotność aż do ukorzenienia, później roślina dobrze znosi krótkotrwałą suszę i nadaje się także do cieplejszych ogrodów o lżejszej glebie. Nawożenie powinno być umiarkowane, wystarczy kompost wiosną, przenawożone rośliny gorzej utrzymują zwarty pokrój. Przekwitłe kwiaty usuwa się na bieżąco, całą kępę przycina się jesienią po zaschnięciu pędów lub wczesną wiosną. Dzielenie kęp zaleca się po kilku latach wiosną, jeśli środek kępy zaczyna się przerzedzać. W pojemniku potrzebny jest odpływ wody i przepuszczalne podłoże. Dojrzałe rośliny są mrozoodporne do około -29 °C, w ciężkiej, mokrej glebie wskazana jest jednak zimowa ochrona przed nadmiernym zawilgoceniem. 

Autor: Kristýna | Rewizja: 08.07. 2026