Wrzos pospolity 'Bettina' Calluna vulgaris 'Bettina'

Opis szczegółowy produktu

Wrzos pospolity 'Bettina' - ozdobna odmiana wrzosu pospolitego z grupy wrzosów pąkowych Garden Girls. Została znaleziona we wrześniu 2007 roku w niemieckim Geldern. Prace hodowlane prowadził Johannes van Leuven, a odmianę zarejestrowano w 2010 roku. Nazwa nawiązuje do Bettiny Banse. Gatunek wyjściowy Calluna vulgaris pochodzi z Europy i rośnie na kwaśnych wrzosowiskach, piaskach, torfowiskach, pastwiskach górskich i w widnych borach sosnowych. Odmiana 'Bettina' tworzy bardzo silną, wzniesioną, zimozieloną krzewinkę o wysokości około 40–60 cm i szerokości 40–50 cm. Pędy są sztywne, gęsto rozgałęzione i pokryte drobnymi, łuskowatymi liśćmi w odcieniu szarozielonym do średniozielonego. Od września do grudnia na końcach pędów tworzą się długie kłosy białych pąków. Pąki pozostają jędrne i zamknięte, dzięki czemu lepiej znoszą deszcz, wiatr i chłodną pogodę, a jasny efekt utrzymuje się długo w jesień. W porównaniu z niższymi wrzosami 'Bettina' jest smuklejsza i bardziej wyrazista, dlatego dobrze sprawdza się jako akcent wysokościowy w pojemnikach, skrzynkach balkonowych i na rabatach wrzosowiskowych. Dobrze komponuje się z różowymi, czerwonymi i fioletowymi wrzosami, golterią, borówką brusznicą, hebe, turzycami, karłowymi sosnami, jałowcami i drobnymi roślinami cebulowymi.

Uprawa: Wybiera się stanowisko w pełnym słońcu lub w lekkim półcieniu. Słońce sprzyja gęstemu wzrostowi, dobremu drewnieniu pędów i intensywniejszemu wybarwieniu kwiatów lub pąków. W półcieniu rośliny rosną luźniej, słabiej kwitną i z czasem mogą się przerzedzać. Gleba powinna być lekka, kwaśna, przepuszczalna, próchniczna do piaszczystej, równomiernie lekko wilgotna, bez wapnia i bez długotrwałego zalewania. Odpowiednie pH wynosi około 4,0–5,5. Do zwykłej gleby ogrodowej wprowadza się kwaśny podłoże do wrzosów, ziemię torfową, piasek i drobną korę sosnową. Ciężka gleba gliniasta wymaga rozluźnienia i drenażu, a gleba wapienna prowadzi do chlorozy i słabego wzrostu. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do października. Przy sadzeniu jesiennym ważne jest podlewanie aż do zamarznięcia gleby. Bryłę korzeniową przed posadzeniem dobrze się nawilża, a rośliny sadzi się na tej samej głębokości, na jakiej rosły w pojemniku. Do uzyskania zwartego kobierca stosuje się 7–9 roślin na m², w pojemnikach ich liczba zależy od średnicy i pożądanego zagęszczenia. Ściółka z kory sosnowej, igliwia lub zrębków pomaga utrzymać kwaśny odczyn, ogranicza parowanie i chroni płytki system korzeniowy. Nawożenie powinno być umiarkowane, wyłącznie nawozem do roślin kwasolubnych bez wapnia. Po zimie lub wczesną wiosną krzewinki lekko przycina się poniżej przekwitłej części, nigdy głęboko w stare, ogołocone drewno. Mrozoodporność dobrze zdrewniałych roślin sięga około −20 do −25 °C. W pojemnikach bryła korzeniowa jest bardziej wrażliwa na przemarzanie i zimowe przesychanie, dlatego ważne są drenaż, osłonięte miejsce i kontrola wilgotności również zimą.

Więcej na:  Instrukcja uprawy wrzosów

Autor: Kristýna | Rewizja: 25.06. 2026