Wrzos pospolity 'Lilli' Calluna vulgaris 'Lilli'

Opis szczegółowy produktu

Wrzos pospolity 'Lilli'  - ozdobna odmiana wrzosu pospolitego z serii Garden Girls, uprawiana ze względu na niski, zwarty pokrój i rubinowofioletowe pąki. Powstała jako mutacja pąkowa (sport) odmiany 'Loki', odkrył ją J. van Leuven w niemieckim Geldern-Lüllingen w 2007 roku, a zarejestrowano ją w 2011 roku. Gatunek wyjściowy Calluna vulgaris rośnie w Europie i Azji Mniejszej na kwaśnych wrzosowiskach, glebach piaszczystych, obrzeżach torfowisk i w widnych borach sosnowych. Odmiana 'Lilli' tworzy gęstą, zimozieloną krzewinkę o wysokości około 20–30 cm i szerokości 30–40 cm, która dzięki regularnemu cięciu wiosennemu zachowuje niski, poduchowaty kształt. Liście są drobne, łuskowate, ciemnozielone i stanowią spokojne tło dla wyrazistych pąków. Pąki mają barwę rubinową do różowej, młode pąki mogą wydawać się jaśniejsze. Wybarwiają się wcześnie, często od sierpnia, i pozostają dekoracyjne do listopada, przy łagodnej pogodzie nawet dłużej. Odmiana nadaje się do pojemników, skrzynek, wrzosowisk, obwódek, nasadzeń na grobach oraz grup z białymi lub żółtozielonymi wrzosami.

Uprawa: Wybiera się stanowisko w pełnym słońcu lub w lekkim półcieniu. Słońce sprzyja gęstemu wzrostowi, dobremu drewnieniu pędów i intensywniejszemu wybarwieniu kwiatów lub pąków. W półcieniu rośliny rosną luźniej, słabiej kwitną i z czasem mogą się przerzedzać. Gleba powinna być lekka, kwaśna, przepuszczalna, próchniczna do piaszczystej, równomiernie umiarkowanie wilgotna, bez wapnia i bez długotrwałego zalewania. Odpowiednie pH wynosi około 4,0–5,5. Do zwykłej gleby ogrodowej wprowadza się kwaśne podłoże do wrzosów, ziemię torfową, piasek i drobną korę sosnową. Ciężka gleba gliniasta wymaga rozluźnienia i drenażu, a gleba wapienna prowadzi do chlorozy i słabego wzrostu. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do października. Przy sadzeniu jesiennym ważne jest podlewanie aż do zamarznięcia gleby. Bryłę korzeniową przed sadzeniem dobrze się nawilża, a rośliny sadzi się na tej samej głębokości, na jakiej rosły w pojemniku. Do uzyskania zwartego kobierca stosuje się 7–9 roślin na m², w pojemnikach zależnie od średnicy i pożądanego zagęszczenia. Ściółka z kory sosnowej, igliwia lub zrębków pomaga utrzymać kwaśny odczyn, ogranicza parowanie i chroni płytki system korzeniowy. Nawożenie jest umiarkowane, wyłącznie nawozem do roślin kwasolubnych bez wapnia. Po zimie lub wczesną wiosną krzewinki lekko się skraca poniżej przekwitłej części, nigdy głęboko w stare, ogołocone drewno. Mrozoodporność dobrze zdrewniałych roślin wynosi około −20 do −25 °C. W pojemnikach bryła korzeniowa jest bardziej wrażliwa na przemarzanie i zimowe przesychanie, dlatego ważne są drenaż, osłonięte stanowisko i kontrola wilgotności także zimą.

Więcej na:  Instrukcja uprawy wrzosów

Autor: Kristýna | Rewizja: 25.06. 2026