Wrzos pospolity 'Martina' Calluna vulgaris 'Martina'

Opis szczegółowy produktu

Wrzos pospolity 'Martina'  - odmiana z serii Garden Girls Summer Line. Powstała w wyniku selekcji intensywniej czerwonego sportu odmiany 'Loki', znalezionego przez Georga Münstera w okolicy Geldern-Lüllingen. Pod względem hodowlanym związana jest z Kurtem Kramerem z Edewechtu, a europejską ochronę wyłącznego prawa przyznano jej w 2019 roku. Gatunek Calluna vulgaris to rodzima europejska krzewinka wrzosowisk, piaszczysk i widnych borów, gdzie znosi uboższe, kwaśne gleby, wiatr i niską zawartość składników pokarmowych. 'Martina' tworzy gęsty, wzniesiony do krzaczastego pokrój, zwykle o wysokości 25–35 cm i szerokości 30–40 cm. Liście są drobne, ciemnozielone, łuskowate do igiełkowatych i pozostają na roślinie również przez zimę. Od sierpnia na końcach pędów pojawiają się gęste kłosy ciemnopurpurowoczerwonych pąków, które nie rozwijają się w pełni. Dzięki temu nasadzenie dłużej zachowuje czystą barwę, a deszcz w mniejszym stopniu niszczy efekt kwitnienia. Odmiana ma wyraźniejszy, głębszy odcień niż typowe różowe wrzosy, dlatego dobrze sprawdza się w kontraście z białymi odmianami pąkowymi, jasnoróżowymi wrzosami, trawami ozdobnymi, niskimi jałowcami, wrzoścami, borówką brusznicą i roślinami o srebrzystych liściach. Nadaje się na rabaty wrzosowiskowe, do jesiennych pojemników, na niskie obwódki, do ogrodów skalnych i nasadzeń na grobach. W przypadku odmian pąkowych główną wartością jest długa trwałość barwy, a nie miododajność otwartych kwiatów.

Uprawa: Wybiera się stanowisko w pełnym słońcu lub w lekkim półcieniu. Słońce sprzyja gęstemu wzrostowi, dobremu drewnieniu pędów i intensywniejszemu wybarwieniu kwiatów lub pąków. W półcieniu rośliny rosną luźniej, słabiej kwitną i z czasem mogą się przerzedzać. Gleba powinna być lekka, kwaśna, przepuszczalna, próchniczna do piaszczystej, równomiernie umiarkowanie wilgotna, bez wapnia i bez długotrwałego zalewania. Odpowiednie pH wynosi około 4,0–5,5. Do zwykłej ziemi ogrodowej wprowadza się kwaśne podłoże do wrzosów, ziemię torfową, piasek i drobną korę sosnową. Ciężka gleba gliniasta wymaga rozluźnienia i drenażu, a gleba wapienna prowadzi do chlorozy i słabego wzrostu. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do października. Przy sadzeniu jesiennym ważne jest podlewanie aż do zamarznięcia gleby. Bryłę korzeniową przed sadzeniem dobrze się nawilża, a rośliny sadzi się na tej samej głębokości, na jakiej rosły w pojemniku. Do uzyskania zwartego kobierca stosuje się 7–9 roślin na m², w pojemnikach zależnie od ich średnicy i pożądanej gęstości. Ściółka z kory sosnowej, igliwia lub zrębków pomaga utrzymać kwaśny odczyn, ogranicza parowanie i chroni płytki system korzeniowy. Nawożenie jest umiarkowane, wyłącznie nawozem do roślin kwasolubnych bez wapnia. Po zimie lub wczesną wiosną krzewinki lekko się skraca poniżej przekwitłej części, nigdy głęboko w stare, ogołocone drewno. Mrozoodporność dobrze zdrewniałych roślin wynosi około −20 do −25 °C. W pojemnikach bryła korzeniowa jest bardziej wrażliwa na przemarzanie i zimowe przesychanie, dlatego ważny jest drenaż, osłonięte stanowisko i kontrola wilgotności także zimą.

Więcej na: Instrukcja uprawy wrzosów

Autor: Kristýna | Rewizja: 25.06. 2026