Wrzos pospolity 'Martina' Calluna vulgaris 'Martina'

Opis szczegółowy produktu

Wrzos zwyczajny 'Martina' – kultivar z serii Garden Girls Summer Line. Powstał w wyniku selekcji intensywnie czerwonej formy sportowej kultiwara 'Loki', znalezionej przez Georga Münstera w regionie Geldern-Lüllingen. Pod kątem hodowlanym jest powiązany z Kurtem Kramerem z Edewechtu, a europejska ochrona praw została przyznana w 2019 roku. Gatunek Calluna vulgaris to rodzimy europejski niski krzew wrzosowisk, piaszczystych terenów i jasnych borów, gdzie toleruje ubogie, kwaśne gleby, wiatr i niską zawartość składników odżywczych. 'Martina' tworzy gęsty, wzniesiony, a nawet krzewiasty pokrój, osiągając zazwyczaj 25–35 cm wysokości i 30–40 cm szerokości. Liście są drobne, ciemnozielone, łuskowate do igiełkowatych i pozostają na roślinie również w zimie. Od sierpnia na końcach pędów pojawiają się gęste kłosy ciemnopurpurowo-czerwonych pąków, które nie rozwijają się całkowicie. Dzięki temu nasadzenia zachowują czysty kolor przez dłuższy czas, a efekt kwitnienia jest mniej narażony na uszkodzenia przez deszcz. Kultivar ma wyraźniejszy, głębszy odcień niż popularne różowe wrzosy, dlatego świetnie komponuje się w kontraście z białymi kultiwarami pąkowymi, jasnoróżowymi wrzosami, trawami ozdobnymi, niskimi jałowcami, wrzosowcami, żurawinami i roślinami o srebrzystych liściach. Idealnie nadaje się na rabaty wrzosowiskowe, jesienne kompozycje w donicach, niskie obrzeża, skalniaki i nasadzenia cmentarne. W przypadku kultiwarów pąkowych główną wartością jest długa trwałość koloru, a nie miododajność otwartych kwiatów.

Uprawa: Wybieramy stanowisko w pełnym słońcu lub lekkim półcieniu. Słońce sprzyja gęstemu wzrostowi, mocnemu zdrewnieniu pędów oraz intensywniejszemu wybarwieniu kwiatów lub pąków. W półcieniu rośliny rosną luźniej, kwitną słabiej i z czasem mogą przerzedzieć. Gleba powinna być lekka, kwaśna, przepuszczalna, próchniczna lub piaszczysta, równomiernie lekko wilgotna, bez wapnia i bez długotrwałego zastoju wody. Odpowiednie pH wynosi około 4,0–5,5. Do zwykłej ziemi ogrodowej wymieszaj kwaśne podłoże wrzosowisko, ziemię torfową, piasek oraz drobną korę sosnową. Ciężka gleba gliniasta wymaga rozluźnienia i drenażu, natomiast gleba wapienna prowadzi do chlorozy i słabego wzrostu. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do października. Przy sadzeniu jesiennym ważne jest podlewanie aż do zamarznięcia gleby. Bryłę korzeniową należy dobrze nawodnić przed sadzeniem, a rośliny sadzić na takiej samej głębokości, na jakiej rosły w pojemniku. Aby uzyskać zwarty dywan, stosujemy 7–9 roślin na m², w donicach zależnie od średnicy i pożądanej gęstości. Ściółkowanie korą sosnową, igliwiem lub zrębkami pomaga utrzymać kwaśne środowisko, ogranicza parowanie i chroni płytki system korzeniowy. Nawożenie powinno być umiarkowane, wyłącznie nawozem do roślin kwasolubnych bez zawartości wapnia. Po zimie lub wczesną wiosną krzewy lekko przycinamy poniżej przekwitniętych części, nigdy głęboko do starego, gołego drewna. Mrozoodporność dojrzałych roślin wynosi około −20 do −25 °C. W donicach bryła korzeniowa jest bardziej wrażliwa na przemarzanie i zimowe przesychanie, dlatego kluczowy jest drenaż, osłona od wiatru i kontrola wilgotności również zimą.

Więcej na: Instrukcja uprawy wrzosów

Autor: Kristýna | Rewizja: 25.06. 2026