Wrzos pospolity 'Myrtha' Calluna vulgaris 'Myrtha'

Opis szczegółowy produktu

Wrzos zwyczajny 'Myrtha' – ozdobna odmiana pączkowa o wyższym, pionowym i bardziej bujnym wzroście. Oryginalny gatunek Calluna vulgaris pochodzi z kwaśnych wrzosowisk, obrzeży torfowisk, piaszczystych gleb i jasnych lasów Europy, gdzie tworzy niskie, zimozielone skupiska na ubogich, przepuszczalnych glebach. 'Myrtha' osiąga wysokość około 50–55 cm, a szerokość zazwyczaj mieści się w granicach 35–45 cm, w zależności od stanowiska i cięcia. Pędy są wyprostowane, delikatnie rozgałęzione i gęsto ulistnione. Igiełkowate liście wiosną mają jasnozielony kolor, w trakcie sezonu ciemnieją, a zimą nabierają brązowawego odcienia. Od sierpnia do listopada, a przy sprzyjającej pogodzie nawet do grudnia, roślina nosi drobne pąki w smukłych kłosach. Początkowo mają one białawy kolor, z czasem przechodzą w jasny róż. Pąki nie rozwijają się całkowicie, dzięki czemu pozostają dekoracyjne nawet w okresach deszczowych i chłodnych nocy. Odmiana ta idealnie nadaje się do skalniaków, donic, nasadzeń grupowych, wrzosowisk oraz kompozycji grobowych, gdzie wygląda czysto i przejrzyście. Dzięki wyższemu habitusowi stanowi doskonały punkt centralny nasadzeń pomiędzy niższymi wrzosami a drobnymi trawami. Świetnie komponuje się z białymi i purpurowymi odmianami pączkowymi, wrzostem, żurawicami, borówką czerwoną, tatarakiem, kostrzewami, karłowatymi iglakami oraz krzewami o ciemniejszym lub srebrzystym ulistnieniu.

Uprawa: Wybieramy stanowisko w pełnym słońcu lub lekkim półcieniu. Słońce sprzyja gęstemu wzrostowi, mocnemu zdrewnieniu pędów oraz intensywniejszemu wybarwieniu kwiatów lub pąków. W półcieniu rośliny rosną luźniej, kwitną słabiej i z czasem mogą przerzedzieć. Gleba powinna być lekka, kwaśna, przepuszczalna, próchniczna lub piaszczysta, równomiernie lekko wilgotna, bez wapnia i bez długotrwałego zastoju wody. Odpowiednie pH wynosi około 4,0–5,5. Do zwykłej ziemi ogrodowej wymieszaj kwaśne podłoże wrzosowisko, ziemię torfową, piasek oraz drobną korę sosnową. Ciężka gleba gliniasta wymaga rozluźnienia i drenażu, natomiast gleba wapienna prowadzi do chlorozy i słabego wzrostu. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do października. Przy sadzeniu jesiennym ważne jest podlewanie aż do zamarznięcia gleby. Bryłę korzeniową należy dobrze nawodnić przed sadzeniem, a rośliny sadzić na takiej samej głębokości, na jakiej rosły w pojemniku. Aby uzyskać zwarty dywan, stosujemy 7–9 roślin na m², w donicach zależnie od średnicy i pożądanej gęstości. Ściółkowanie korą sosnową, igliwiem lub zrębkami pomaga utrzymać kwaśne środowisko, ogranicza parowanie i chroni płytki system korzeniowy. Nawożenie powinno być umiarkowane, wyłącznie nawozem do roślin kwasolubnych bez zawartości wapnia. Po zimie lub wczesną wiosną krzewy lekko przycinamy poniżej przekwitniętych części, nigdy głęboko do starego, gołego drewna. Mrozoodporność dojrzałych roślin wynosi około −20 do −25 °C. W donicach bryła korzeniowa jest bardziej wrażliwa na przemarzanie i zimowe przesychanie, dlatego kluczowy jest drenaż, osłona od wiatru i kontrola wilgotności również zimą.

Więcej na: Instrukcja uprawy wrzosów

Autor: Kristýna | Rewizja: 25.06. 2026