Wrzos pospolity 'Sarah' Calluna vulgaris 'Sarah'

Opis szczegółowy produktu

Wrzos pospolity 'Sarah' - ozdobna odmiana pąkowa z serii Garden Girls, ceniona za białe kłosy pąków i jasne, żółtozielone ulistnienie. Odmiana powstała z celowego wysiewu w październiku 2007 roku u Helmuta Hiedla w niemieckim Altrusried-Krugzell, wyselekcjonowano ją w październiku 2008 roku, a zarejestrowano w 2014 roku. Gatunek wyjściowy zasiedla kwaśne wrzosowiska, piaszczyska, obrzeża torfowisk i jasne bory sosnowe Europy, gdzie tworzy niskie, zimozielone krzewinki o delikatnej fakturze. 'Sarah' rośnie gęsto, w pokroju wzniesionym do szeroko krzewiastego. Zależnie od cięcia i stanowiska osiąga około 30–45 cm wysokości i 25–50 cm szerokości. Drobne, łuskowate liście są jasnozielone, latem świeże, a jesienią przebarwiają się na zielonożółto do złocistożółtego. Od września do listopada roślina wytwarza białe kwiaty pąkowe w wąskich kłosach, a przy łagodnym przebiegu jesieni pozostają one dekoracyjne aż do grudnia. Pąki nie otwierają się w pełni, dzięki czemu lepiej znoszą deszcz i dłużej zachowują czystą barwę. Odmiana sprawdza się w jesiennych pojemnikach, misach, obrzeżach, skalniakach, na wrzosowiskach i w nasadzeniach na grobach. W kompozycjach rozjaśnia ciemniejsze nasadzenia z purpurowymi wrzosami, turzycami, kostrzewami, golterią, borówką brusznicą, skimiami, karłowymi sosnami i niskimi jałowcami. Wrzos jest rośliną miododajną, jednak w przypadku odmian pąkowych największą wartością jest przede wszystkim długa trwałość barwy i całoroczna faktura liści.

Uprawa: Wybiera się stanowisko w pełnym słońcu lub w lekkim półcieniu. Słońce sprzyja gęstemu wzrostowi, dobremu drewnieniu pędów i intensywniejszemu wybarwieniu kwiatów lub pąków. W półcieniu rośliny rosną luźniej, słabiej kwitną i z czasem mogą się przerzedzać. Gleba powinna być lekka, kwaśna, przepuszczalna, próchniczna do piaszczystej, równomiernie lekko wilgotna, bez wapnia i bez długotrwałego zalewania. Odpowiednie pH wynosi około 4,0–5,5. Do zwykłej gleby ogrodowej wprowadza się kwaśne podłoże do wrzosów, ziemię torfową, piasek i drobną korę sosnową. Ciężka, gliniasta gleba wymaga rozluźnienia i drenażu, a gleba wapienna prowadzi do chlorozy i słabego wzrostu. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do października. Przy sadzeniu jesiennym ważne jest podlewanie aż do zamarznięcia gleby. Bryłę korzeniową przed posadzeniem dobrze się nawilża, a rośliny sadzi się na tej samej głębokości, na jakiej rosły w pojemniku. Do uzyskania zwartego kobierca stosuje się 7–9 roślin na m², w pojemnikach zależnie od średnicy i pożądanej gęstości. Ściółka z kory sosnowej, igliwia lub zrębków pomaga utrzymać kwaśny odczyn, ogranicza parowanie i chroni płytki system korzeniowy. Nawożenie powinno być umiarkowane, wyłącznie nawozem dla roślin kwasolubnych bez wapnia. Po zimie lub wczesną wiosną krzewinki lekko się przycina poniżej przekwitłej części, nigdy głęboko w stare, ogołocone drewno. Mrozoodporność dojrzałych roślin wynosi około −20 do −25 °C. W pojemnikach bryła korzeniowa jest bardziej wrażliwa na przemarzanie i zimowe przesychanie, dlatego ważne są drenaż, osłonięte stanowisko i kontrola wilgotności także zimą.

Więcej na: Instrukcja uprawy wrzosów

Autor: Kristýna | Rewizja: 25.06. 2026