Wrzosiec irlandzki 'Alberta White' Daboecia cantabrica 'Alberta White'

Opis szczegółowy produktu

Wrzos irlandzki 'Alberta White' – kompaktowy, zimozielony kultivar wrzosu irlandzkiego o czysto białych kwiatach. Gatunek pochodzi z atlantyckiej zachodniej Europy, gdzie rośnie na kwaśnych torfowiskach i otwartych stanowiskach od Irlandii, przez północną Hiszpanię, aż po Portugalię. 'Alberta White' został wyhodowany przez niemieckiego hodowcę Kurta Kramera poprzez skrzyżowanie kultivarów 'Bellita' i 'Alba'. Wybrana siewka została wytypowana latem 2002 roku, a kultivar zarejestrowano w sierpniu 2003 roku. Rośnie wzniesiony i gęsto, w wieku dorosłym osiąga około 30–40 cm wysokości i 40–60 cm szerokości. Drobne liście są zimozielone, skórzaste, jasno- do ciemnozielone i błyszczące. Od czerwca do września na końcach pędów pojawiają się efektowne, zwisające kwiaty o czysto białym kolorze; pojedyncze dzwoneczki osiągają około 12 mm długości. Ich bańkowaty do dzwonkowatego kształt jest charakterystyczny dla rodzaju Daboecia i sprawia, że są bardziej wyraziste niż drobniejsze kwiaty zwykłych wrzosów. Białe kwiaty pięknie odcinają się od zielonego ulistnienia i rozjaśniają wrzosowiska przez całe lato. Kultivar idealnie nadaje się na wrzosowiska, skalniaki, żwirowe kompozycje dla roślin kwasolubnych, na łagodne stoki, do przedniej części rabat oraz do donic. W mniejszej grupie tworzy jasną, zimozieloną obwódkę. Dobrze komponuje się z purpurowymi i różowymi wrzosami, niskimi rododendronami, pierisami, gaśnicami oraz kompaktowymi iglakami. Kwiaty odwiedzają pszczoły i inne drobne zapylacze, natomiast ulistnienie zachowuje strukturę nasadzeń nawet zimą.

Uprawa: Wybieramy stanowisko w pełnym słońcu lub lekkim półcieniu. Słońce sprzyja gęstemu wzrostowi, mocnemu zdrewnieniu pędów oraz intensywniejszemu wybarwieniu kwiatów lub pąków. W półcieniu rośliny rosną luźniej, kwitną słabiej i z czasem mogą przerzedzieć. Gleba powinna być lekka, kwaśna, przepuszczalna, próchniczna lub piaszczysta, równomiernie lekko wilgotna, bez wapnia i bez długotrwałego zastoju wody. Odpowiednie pH wynosi około 4,0–5,5. Do zwykłej ziemi ogrodowej wymieszaj kwaśne podłoże wrzosowisko, ziemię torfową, piasek oraz drobną korę sosnową. Ciężka gleba gliniasta wymaga rozluźnienia i drenażu, natomiast gleba wapienna prowadzi do chlorozy i słabego wzrostu. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do października. Przy sadzeniu jesiennym ważne jest podlewanie aż do zamarznięcia gleby. Bryłę korzeniową należy dobrze nawodnić przed sadzeniem, a rośliny sadzić na takiej samej głębokości, na jakiej rosły w pojemniku. Aby uzyskać zwarty dywan, stosujemy 7–9 roślin na m², w donicach zależnie od średnicy i pożądanej gęstości. Ściółkowanie korą sosnową, igliwiem lub zrębkami pomaga utrzymać kwaśne środowisko, ogranicza parowanie i chroni płytki system korzeniowy. Nawożenie powinno być umiarkowane, wyłącznie nawozem do roślin kwasolubnych bez zawartości wapnia. Po zimie lub wczesną wiosną krzewy lekko przycinamy poniżej przekwitniętych części, nigdy głęboko do starego, gołego drewna. Mrozoodporność dojrzałych roślin wynosi około −20 do −25 °C. W donicach bryła korzeniowa jest bardziej wrażliwa na przemarzanie i zimowe przesychanie, dlatego kluczowy jest drenaż, osłona od wiatru i kontrola wilgotności również zimą.

Autor: Krystyna | Rewizja: 11.08.2026