Zadrzewnia potokowa Kodiak Black 'SMNDRSF'PBR Diervilla rivularis Kodiak Black 'SMNDRSF' PBR

Opis szczegółowy produktu

Diervilla potoczna Kodiak Black 'SMNDRSF' PBR – kompaktowy, liściasty krzew ozdobny o ciemnowinnym, a nawet purpurowo-czarnym ulistnieniu i delikatnie żółtych letnich kwiatach. Należy do nowoczesnej serii Kodiak®, która została wyhodowana z myślą o odporności, kolorowym ulistnieniu oraz dobrej tolerancji cienia, suszy i typowych warunków miejskich. Gatunek Diervilla rivularis pochodzi z południowo-wschodniej Ameryki Północnej, głównie z obszaru południowych Appalachów, gdzie rośnie w jasnych lasach, na obrzeżach skupisk roślin, w zaroślach oraz wzdłuż dróg. Kultivar 'SMNDRSF' jest sprzedawany pod nazwą handlową Kodiak Black. Rośnie jako gęsty, szeroko zaokrąglony, a czasem lekko rozłożysty krzew. W wieku dorosłym osiąga wysokość i szerokość około 90–120 cm. Młode pędy i rozwijające się liście mają bardzo ciemny, winno-purpurowy, a niemal czarny odcień; latem kolor zmienia się na ciemnozielony lub zielono-czarny, a jesienią przechodzi w nasycone czerwone tony. Liście są naprzemianległe, jajowate do lancetowatych, delikatnie piłkowane. Od czerwca do września pojawiają się drobne, jasnożółte kwiaty rurkowate, które kontrastują z ciemnym ulistnieniem i stanowią pożywienie dla pszczół, trzmieli oraz motyli. Owocami są suche torebki, które nie mają szczególnego znaczenia dekoracyjnego. Kultivar ten idealnie nadaje się na stoki, do nasadzeń płaszczyznowych, niskich grup krzewów, luźnych obrzeży, przedogródków, donic oraz do zieleni miejskiej. Świetnie komponuje się z tawułami, berberysami, kalinami, różami lub trawami ozdobnymi.

Tawułka klonowa to krzew osiągający wysokość od 70 do 100 (a wyjątkowo do 200) cm. Jego gałęzie są okrągłe i gęsto owłosione. Liście mają kształt od jajowatego do podłużnie lancetowatego, osiągają długość 4 do 8 cm, są spiczaste lub zaostrzone i pokryte włoskami po obu stronach. Są podwójnie piłkowane i mają krótkie ogonki. Kwiaty mają odcienie cytrynowo-żółte, często z nutą czerwonawej barwy. Grupują się w wierzchołki, tworząc końcowe wiechy. Płatki korony są tak długie jak rurka lub nieco dłuższe. Roślina kwitnie od lipca do sierpnia. Pochodzi z wschodniej Ameryki Północnej i naturalnie rośnie na wilgotnych, zalesionych terenach, na przykład na brzegach strumieni i rzek. Wynika z tego jej preferencja do uprawy na wilgotnych stanowiskach w żyznej glebie. Lubi słońce, ale można ją uprawiać także w półcieniu. Zanica ma nie tylko wyraziste cechy estetyczne, ale jest także miododajna, co nieodparcie przyciąga do niej pszczoły i motyle.

Uprawa: Właściwym miejscem jest stanowisko w pełnym słońcu lub półcieniu. W słońcu przebarwienia młodych pędów i jesienne wybarwienie są wyraźniejsze, natomiast w półcieniu roślina dobrze się rozwija i mniej cierpi z powodu letniej suszy. Gleba powinna być przepuszczalna, średnio żyzna, gliniasta do gliniasto-piaszczystej, umiarkowanie wilgotna do suchej, o pH około 5,5–7,5. Odmiana jest adaptacyjna i po ukorzenieniu znosi nawet suchszą glebę, zbocza oraz środowisko miejskie. Niewskazana jest długotrwale przelana, ciężka gleba. Sadzenie jest możliwe od marca do maja lub od września do października; rośliny w kontenerach można sadzić w trakcie sezonu, zapewniając im regularne podlewanie. W nasadzeniach płaszczyznowych przyjmuje się około 2–3 rośliny na m², a w żywopłotach krzewowych rozstaw 80–120 cm. Po posadzeniu kluczowe jest regularne podlewanie aż do pełnego ukorzenienia. Starsze rośliny dobrze znoszą krótkotrwałe susze. Wystarczy umiarkowane nawożenie, najlepiej kompostem na wiosnę. Przycinanie wykonuje się wczesną wiosną, usuwając słabe, uszkodzone lub najstarsze pędy. W przypadku starszych krzewów pomaga cięcie odmładzające prowadzone etapami, aby zachować gęsty wzrost i intensywne wybarwienie młodych pędów. W donicy wymaga przepuszczalnego substratu, drenażu i regularniejszego podlewania. Mrozoodporność dojrzałych roślin wynosi około -28 do -35 °C.

Autor: Krystyna | Rewizja: 15.07.2026