Zaniecznia potokowa Honeybee 'Diwibru01'PBR Diervilla rivularis Honeybee 'Diwibru01' PBR

Opis szczegółowy produktu

Zanica potoční Honeybee 'Diwibru01' PBR – kompaktowy, liściasty kultivar o jaskrawożółtym ulistnieniu, złotożółtych kwiatach i miedzianoczerwonym jesiennym zabarwieniu. Kultivar pochodzi z holenderskiej hodowli i jest chroniony prawami odmianowymi, w europejskim rejestrze figuruje jako 'Diwibru01' PBR. Gatunek Diervilla rivularis pochodzi z południowo-wschodniej Ameryki Północnej, gdzie rośnie w jasnych lasach, na obrzeżach zarośli, w krzewinach i na wilgotnych zboczach. Honeybee rośnie jako kompaktowy, gęsto rozgałęziony i zaokrąglony krzew. W wieku dorosłym osiąga wysokość około 80–100 cm i szerokość 90–100 cm. Liście są naprzeciwległe, jajowato lancowate, zaostrzone i drobno piłkowane. Podczas wypuszczania pędów mają barwę od jaskrawożółtej do złotej, latem pozostają jasne, a przy braku światła mogą bardziej zielenieć. Jesienią nabierają miedzianoczerwonego lub brązowo-czerwonego odcienia. Latem pojawiają się rurkowate, złotożółte kwiaty zebrane w krótkich gronach. Są bogate w nektar i przyciągają pszczoły, trzmiele oraz motyle. Owocami są drobne, suche torebki, które nie mają głównego znaczenia ozdobnego. Kultivar idealnie sprawdzi się w mieszanych rabatach, na zboczach, w niskich grupach krzewów, pojemnikach, przedogródkach, nasadzeniach miejskich oraz jako jasny kontrast dla ciemnolistnych krzewów i drzew. Świetnie komponuje się z berberysami, pierieriami, kalinami, trawami ozdobnymi lub szałwiami.

Tawułka klonowa to krzew osiągający wysokość od 70 do 100 (a wyjątkowo do 200) cm. Jego gałęzie są okrągłe i gęsto owłosione. Liście mają kształt od jajowatego do podłużnie lancetowatego, osiągają długość 4 do 8 cm, są spiczaste lub zaostrzone i pokryte włoskami po obu stronach. Są podwójnie piłkowane i mają krótkie ogonki. Kwiaty mają odcienie cytrynowo-żółte, często z nutą czerwonawej barwy. Grupują się w wierzchołki, tworząc końcowe wiechy. Płatki korony są tak długie jak rurka lub nieco dłuższe. Roślina kwitnie od lipca do sierpnia. Pochodzi z wschodniej Ameryki Północnej i naturalnie rośnie na wilgotnych, zalesionych terenach, na przykład na brzegach strumieni i rzek. Wynika z tego jej preferencja do uprawy na wilgotnych stanowiskach w żyznej glebie. Lubi słońce, ale można ją uprawiać także w półcieniu. Zanica ma nie tylko wyraziste cechy estetyczne, ale jest także miododajna, co nieodparcie przyciąga do niej pszczoły i motyle.

Uprawa: Odpowiednim stanowiskiem jest miejsce w pełnym słońcu lub półcieniu. Gleba powinna być przepuszczalna, średnio żyzna, gliniasta do gliniasto-piaszczystej, umiarkowanie wilgotna do suchej, o pH około 5,5–7,5. Odmiana jest adaptacyjna i po ukorzenieniu znosi nawet suchszą glebę, zbocza oraz środowisko miejskie. Niewskazana jest długotrwale przelana, ciężka gleba. Sadzenie jest możliwe od marca do maja lub od września do października; rośliny w kontenerach można sadzić w trakcie sezonu, zapewniając im regularne podlewanie. W nasadzeniach płaszczyznowych przyjmuje się około 2–3 rośliny na m², a w żywopłotach krzewowych rozstaw 80–120 cm. Po posadzeniu kluczowe jest regularne podlewanie aż do pełnego ukorzenienia. Starsze rośliny dobrze znoszą krótkotrwałe susze. Wystarczy umiarkowane nawożenie, najlepiej kompostem na wiosnę. Przycinanie wykonuje się wczesną wiosną, usuwając słabe, uszkodzone lub najstarsze pędy. W przypadku starszych krzewów pomaga cięcie odmładzające prowadzone etapami, aby zachować gęsty wzrost i intensywne wybarwienie młodych pędów. W donicy wymaga przepuszczalnego substratu, drenażu i regularniejszego podlewania. Mrozoodporność dojrzałych roślin wynosi około -28 do -35 °C.

Autor: Krystyna | Rewizja: 15.07.2026