Żarnowiec 'Moyclare Pink' Cytisus 'Moyclare Pink'

Opis szczegółowy produktu

Żarnowiec 'Moyclare Pink' - należy do krzewów liściastych blisko spokrewnionych z janowcem. Odmiana wywodzi się z grupy mieszańców Cytisus × boskoopii, powstałych ze skrzyżowania gatunków pochodzących z południowej i zachodniej Europy. 'Moyclare Pink' tworzy szeroko wzniesiony, gęsto rozgałęziony krzew, zwykle o wysokości 1,2–1,5 m i podobnej szerokości. Ma delikatne, cienkie gałązki w kolorze zielonym do oliwkowozielonego. Liście są drobne, trójlistkowe i soczyście zielone. Pojawiają się na krzewie po przekwitnieniu. Główną ozdobą są kwiaty o typowym „motylkowym” kształcie. Mają barwę od jasno- do średnioróżowej z delikatnym przejściem kolorystycznym i zebrane są w gęste skupienia wzdłuż młodych pędów. Kwitnienie przypada na maj i czerwiec, zależnie od położenia ogrodu i przebiegu wiosny. W słoneczną pogodę na krzewie powstają zwarte różowe pasma. Kwiaty mają lekki, niezbyt intensywny zapach i chętnie odwiedzają je pszczoły oraz inne zapylacze. Po przekwitnieniu powstają wąskie, filcowate strąki z nasionami, które nie nadają się do jedzenia. Podobnie jak u innych żarnowców, nadziemne części zawierają alkaloidy i nie są jadalne. Roślina nie jest więc uprawiana jako gatunek owocowy i lepiej sprawdza się w nasadzeniach ozdobnych. W kompozycjach dobrze łączy się z wrzoścami, wrzosami, trawami ozdobnymi i niskimi iglakami. Delikatnie różowe wiosenne kwitnienie uzupełnia wtedy strukturę igieł i zimozielonych liści. W ogrodach miejskich i suchych wykorzystuje się go jako niewymagający pielęgnacji krzew na słoneczne skarpy i rabaty żwirowe. Optycznie łagodzi też murki i konstrukcje oporowe. Dzięki średnim rozmiarom nadaje się również do mniejszych ogrodów. Daje tam wyraźny efekt sezonowy, nie zarastając przestrzeni.

Uprawa:  Zaleca się stanowisko w pełni nasłonecznione, ciepłe i osłonięte. Żarnowiec najlepiej rośnie w lekkiej, piaszczystej lub żwirowej glebie z drenażem. Może ona być uboższa w składniki pokarmowe i lekko kwaśna do obojętnej. W ciężkiej, długotrwale podmokłej glebie korzenie zamierają, a roślina żyje krócej. Dlatego przy sadzeniu stosuje się warstwę drenażową z grubszego żwiru i piasku. Podlewanie jest ważne przede wszystkim w pierwszym roku po posadzeniu. Później rośliny dobrze znoszą suszę i okresowe przesuszenie. Krzewy sadzi się przez cały sezon. W nasadzeniach grupowych zachowuje się odstępy ok. 0,6–0,8 m, aby korony dorosłych roślin lekko się ze sobą połączyły. Roślina nie wymaga intensywnego nawożenia. Wystarczy słabe wiosenne nawożenie nawozem do krzewów kwitnących. Po przekwitnieniu pędy skraca się mniej więcej o jedną trzecią długości, zawsze tylko w zielonej części. Dzięki temu krzew pozostaje zwarty i dobrze zawiązuje kwiaty. Głębokie cięcie w stare drewno znosi źle i może prowadzić do ogołacania się krzewu. W dobrze zdrenowanej glebie znosi mrozy do około –15 °C. Młode rośliny warto jednak w pierwszych zimach lekko okryć gałązkami iglaków, zwłaszcza na otwartych, wietrznych stanowiskach. Spośród chorób przy nadmiernym zawilgoceniu podłoża może wystąpić grzybowe zamieranie gałązek. 

Autor: Kristýna | Rewizja: 1.12. 2025