Żarnowiec wczesny 'Albus' Cytisus × praecox 'Albus'

Opis szczegółowy produktu

Żarnowiec wczesny 'Albus' - zrzucająca liście, a w łagodne zimy częściowo ulistniona odmiana ozdobna z rodziny bobowatych. Sam mieszaniec Cytisus × praecox powstał w XIX wieku w angielskim Warminster ze skrzyżowania gatunków Cytisus multiflorus i Cytisus oromediterraneus. Białokwiatową odmianę 'Albus' wyhodowano w brytyjskiej szkółce Daisy Hill Nursery, a do uprawy trafiła przed 1911 rokiem. Tworzy gęsty, szeroko krzewiasty pokrój z licznymi cienkimi zielonymi pędami, które z wiekiem lekko łukowato się przewieszają. Dorasta do około 1–1,5 m wysokości i podobnej szerokości. Liście są drobne, zielone i w głównym okresie kwitnienia ustępują miejsca masie kwiatów. Od kwietnia do maja wzdłuż zeszłorocznych pędów otwiera się wiele czysto białych motylkowych kwiatów o delikatnym, słodkim zapachu. Kwitnący krzew sprawia wrażenie lekkiego i zwiewnego, a białe kwiaty pięknie odcinają się od ciemniejszych zielonych gałązek. Kwiaty są pożytkiem dla pszczół i innych owadów zapylających. Po przekwitnięciu mogą wykształcić się ciemne strąki. Odmiana 'Albus' sprawdza się jako soliter, w luźnych grupach, na słonecznych skarpach, w nasadzeniach żwirowych i naturalistycznych, a także w większych pojemnikach. Dobrze komponuje się z sucholubnymi bylinami, lawendą, szałwią i niższymi trawami ozdobnymi, którym odpowiada podobnie przepuszczalne stanowisko. Zielone gałązki pozostają dekoracyjne także po opadnięciu liści i sprawiają, że krzew wygląda lekko również zimą.

Uprawa: Odpowiednie jest stanowisko w pełni nasłonecznione, ciepłe i osłonięte. Żarnowiec najlepiej rośnie w lekkiej, piaszczystej lub żwirowatej glebie z drenażem, która może być uboga w składniki pokarmowe i lekko kwaśna do obojętnej. W ciężkiej, długotrwale podmokłej glebie korzenie zamierają, a roślina żyje krócej, dlatego przy sadzeniu stosuje się warstwę drenażową z grubszego żwiru i piasku. Podlewanie jest ważne głównie w pierwszym roku po posadzeniu, później rośliny dobrze znoszą suszę i okresowe przesuszenie. Krzewy sadzi się przez cały sezon, w nasadzeniach grupowych w odstępach około 0,6–0,8 m, aby ich korony po osiągnięciu dojrzałości lekko się połączyły. Nie wymaga intensywnego nawożenia, wystarczy słabe wiosenne zasilenie nawozem do krzewów kwitnących. Po przekwitnięciu pędy skraca się o około jedną trzecią długości, zawsze tylko w zielonej części, aby krzew pozostał zwarty i dobrze zawiązywał pąki kwiatowe. Głębokie cięcie do starego drewna znosi źle i może prowadzić do ogołacania się krzewu. W dobrze zdrenowanej glebie znosi mrozy do około –15 °C, jednak młode rośliny w pierwszych zimach warto lekko okryć gałązkami iglaków, zwłaszcza na otwartych, wietrznych stanowiskach. Z chorób może wystąpić grzybowe zamieranie gałązek przy nadmiernym zawilgoceniu podłoża. 

Autor: Kristýna | Rewizja: 10.09. 2026