Żarnowiec wczesny 'Albus' Cytisus praecox 'Albus'

Opis szczegółowy produktu

Kolczan wczesny 'Albus' - dekoracyjny kultivar z rodziny bobowatych, zrzucający liście, a w łagodne zimy pozostający częściowo ulistniony. Sam w sobie hybryda Cytisus × praecox powstała w XIX wieku w angielskim Warminsterze z krzyżówki gatunków Cytisus multiflorus i Cytisus oromediterraneus. Białokwiatowy kultivar 'Albus' został wyhodowany w brytyjskiej szkółce Daisy Hill Nursery i trafił do uprawy przed 1911 rokiem. Tworzy gęsty, szeroko krzewiasty pokrój z licznymi cienkimi, zielonymi pędami, które z wiekiem lekko łukowato się wyginają. Osiąga wysokość około 1–1,5 m i podobną szerokość. Liście są drobne, zielone i w głównym okresie kwitnienia ustępują miejsca obfitości kwiatów. Od kwietnia do maja wzdłuż ubiegłorocznych pędów otwiera się mnóstwo czystobiałych, motylkowych kwiatów o delikatnym, słodkim zapachu. Kwitnący krzew sprawia wrażenie lekkiego i powietrznego, a białe kwiaty pięknie kontrastują z ciemnozielonymi gałęziami. Kwiaty stanowią pożywienie dla pszczół i innych zapylaczy. Po przekwitnięciu mogą zawiązać się ciemne strąki. 'Albus' idealnie sprawdzi się jako solitery, w luźnych grupach, na słonecznych stokach, w nasadzeniach żwirowych i naturalnych oraz w większych donicach. Dobrze komponuje się z bylinami światłolubnymi, lawendą, szałwią i niższymi trawami ozdobnymi, które preferują podobnie przepuszczalne stanowiska. Zielone gałęzie pozostają dekoracyjne nawet po opadnięciu liści, dzięki czemu krzew zachowuje swoją wizualną lekkość również w zimowej części roku.

Uprawa: Odpowiednie jest w pełni nasłonecznione, ciepłe i osłonięte stanowisko. Szczodrzeniec najlepiej rośnie na lekkiej, piaszczystej lub żwirowatej glebie z drenażem, która może być uboga w składniki odżywcze i lekko kwaśna do obojętnej. W ciężkiej, długo utrzymującej się wilgotnej glebie cierpi na obumieranie korzeni, a jego żywotność skraca się, dlatego przy sadzeniu stosuje się warstwę drenażową z grubego żwiru i piasku. Podlewanie jest ważne głównie w pierwszym roku po posadzeniu, później rośliny dobrze znoszą suszę i przejściowe okresy suchości. Krzewy sadzi się przez cały sezon, przy sadzeniu grupowym sadzi się je w odległości około 0,6–0,8 m od siebie, aby ich korony w wieku dojrzałym lekko się połączyły. Nie wymaga intensywnego nawożenia, wystarczy słabe wiosenne zasilenie nawozem dla krzewów kwitnących. Po kwitnieniu pędy skraca się o około jedną trzecią długości, zawsze tylko w zielonej części, aby krzew pozostał zwarty i dobrze zawiązywał kwiaty, głęboki cięcie w stare drewno znosi źle i może prowadzić do ogołacania. W dobrze zdrenowanej glebie znosi mrozy do około –15 °C, jednak młode rośliny docenią w pierwszych zimach lekki okrycie z gałęzi iglastych, zwłaszcza na otwartych, wietrznych stanowiskach. Z chorób mogą pojawić się grzybicze zamieranie gałązek przy nadmiernej wilgotności.

Autor: Krystyna | Rewizja: 10.09.2026