Zatrwian tatarski Goniolimon tataricum

Opis szczegółowy produktu

Zatrwian tatarski - sucholubna bylina z rodziny ołownicowatych, w katalogach występująca także pod nazwą Limonium tataricum. Pochodzi ze stepów i suchych muraw południowo-wschodniej Europy i zachodniej Azji, gdzie rośnie na ubogich, często wapiennych glebach. Tworzy przyziemną rozetę podłużnych, sztywniejszych liści, z której wyrastają cienkie, prosto wzniesione pędy z delikatnie rozgałęzionymi wiechami. W pełni rozwoju osiąga około 40–60 cm wysokości i 30–45 cm szerokości. Kwiaty są drobne i papierowo suche, najczęściej jasnofioletowe do liliowych, a kwitnienie przypada zwykle na lipiec i sierpień. Efekt tworzy mnogość drobnych kwiatków w rozgałęzionych wiechach, które na rabacie dają wrażenie delikatnej mgiełki. Do suszenia pędy ścina się, gdy kwiaty są częściowo otwarte, a dobrze dosychają związane w pęczki w przewiewnym, zacienionym miejscu. Roślina nie jest aromatyczna, nie dominuje nad sąsiednimi nasadzeniami i jest miododajna. W kompozycjach sprawdza się obok szałwii, lawendy, rudbekii i traw ozdobnych.

Uprawa: Wymaga pełnego słońca, ciepłego mikroklimatu i gleby szybko odprowadzającej wodę. Najlepsza jest uboższa, piaszczysta do żwirowej ziemia z drenażem, o zalecanym pH około 6,5–8,0. Po ukorzenieniu podlewanie ogranicza się do dłuższych okresów suszy, a nadmiar wilgoci zwiększa ryzyko gnicia korzeni. Nawożenie powinno być umiarkowane, ponieważ nadmiar azotu prowadzi do miękkiego wzrostu. Na cięższych glebach sprawdza się uprawa na podwyższonej rabacie i ściółka z grysu kamiennego. Rośliny sadzi się od marca do października w rozstawie 35–45 cm, czyli około 5–7 szt. na m². Mrozoodporność podaje się na około -23 do -35 °C, najlepiej zimują na suchszych stanowiskach. Pędy kwiatowe usuwa się po przekwitnieniu. W pojemnikach zaleca się podłoże mineralne i zimowanie w miejscu osłoniętym przed zalewaniem. Przy długotrwałej wilgoci mogą pojawić się plamistości liści, szkodniki mają niewielkie znaczenie.

Autor: Kristýna | Rewizja: 08.01. 2026