Żeleźniak bulwiasty 'Amazone' Phlomis tuberosa 'Amazone'

Opis szczegółowy produktu

Żeleźniak bulwiasty 'Amazone' - odmiana 'Amazone' jest ceniona za wyższy, wzniesiony pokrój i ciemnopurpurowe, czworokątne pędy, na których w regularnych odstępach tworzą się piętra kwiatostanów. Liście są duże, podłużnie jajowate do lancetowatych, z wyraźnym unerwieniem, od spodu delikatnie filcowate, wiosną tworzą przyziemną rozetę. Od czerwca do sierpnia pojawiają się gęste okółki rurkowatych, kapturkowatych kwiatów w odcieniach od liliowego po różowofioletowy. Po przekwitnieniu owocostany długo pozostają dekoracyjne i zachowują sylwetkę rośliny także zimą. W pełni rozwinięta roślina osiąga zwykle 120–150 cm wysokości i 50–100 cm szerokości, a na rabacie stanowi naturalny akcent pionowy. Roślina jest miododajna, dostarcza nektaru i pyłku, a jej kwiatostany sprawdzają się także w bukietach z kwiatów ciętych i w suchych kompozycjach. Dobrze komponuje się z trawami ozdobnymi, jeżówkami, rozchodnikami, szałwiami czy werbenami, gdzie wyróżnia się kontrast sztywnych pędów i lżejszych kwiatów sąsiednich bylin. System korzeniowy jest bulwiasto zgrubiały, co pomaga przetrwać letnią suszę, roślina nie znosi jednak długotrwałego zimowego zalewania. Pełne rozmiary osiąga zazwyczaj w ciągu 2–5 lat.

Uprawa: Preferuje pełne słońce, ewentualnie lekki półcień w osłoniętym miejscu, gdzie pędy rzadziej się wykładają. Najlepiej rośnie w przepuszczalnej, głębszej glebie z większym udziałem frakcji mineralnej, która po deszczu szybko obsycha. Odpowiada jej także podłoże bardziej wapienne, zalecane pH wynosi około 6,5–8,0. Podlewanie jest ważne głównie po posadzeniu, później roślina znosi suszę lepiej niż długotrwałe nadmierne uwilgotnienie, zwłaszcza zimą. Wystarczy umiarkowane nawożenie, wiosną kompostem lub nawozem o spowolnionym działaniu z niższą zawartością azotu. Pod koniec zimy pędy zwykle ścina się przy nasadzie, ewentualnie suche kwiatostany pozostawia się na zimę jako zimową strukturę. Ściółka ze żwiru utrzymuje szyjkę korzeniową w suchości i ogranicza chwasty. Uprawa w pojemniku jest możliwa w głębszej donicy z warstwą drenażową i podłożem mineralnym, zimą zaleca się zabezpieczenie pojemnika przed przemarznięciem. Sadzi się najczęściej od marca do maja lub we wrześniu i październiku, w rozstawie 45–60 cm, co odpowiada mniej więcej 3–5 roślinom na m². Dojrzałe kępy są mrozoodporne mniej więcej do -23 do -25 °C, młodym roślinom podczas bezśnieżnych mrozów służy lekkie okrycie z gałązek drzew iglastych. Z chorób może pojawić się mączniak prawdziwy przy zbyt gęstym nasadzeniu, a w wilgoci zgnilizna korzeni, czasami na młodych pędach występują mszyce. Zapobiega się temu, zapewniając słońce, przewiewność i drenaż. Roślina nie ma kolców.

Autor: Nikol | Rewizja: 12.1. 2026