Żeleźniak bulwiasty 'Bronze Flamingo' Phlomis tuberosa 'Bronze Flamingo'

Opis szczegółowy produktu

Żeleźniak bulwiasty 'Bronze Flamingo' - ta odmiana tworzy wzniesione, czworokątne łodygi o odcieniu od brązowego po purpurowoczerwony, a wiosną wyrasta u ich podstawy przyziemna rozeta dużych liści o sercowatej nasadzie. Liście mają około 15–25 cm, są ciemnozielone i delikatnie filcowate, dzięki czemu ich faktura wyróżnia się także poza okresem kwitnienia. Od czerwca do sierpnia na pędach w regularnych odstępach układają się okółki kapturkowatych, rurkowatych kwiatów w odcieniach od jasnoliliowego po różowofioletowy. Po przekwitnieniu pozostają sztywne owocostany, a łodygi zachowują sylwetkę również zimą. W pełni rozwinięta roślina dorasta najczęściej do 90–120 cm, na ciepłym stanowisku może osiągnąć nawet około 150 cm, a szerokość kępy wynosi 50–90 cm. Roślina jest miododajna, a kwiatostany sprawdzają się także na kwiat cięty i do suchych bukietów. W kompozycjach dobrze łączy się z trawami ozdobnymi, werbeną patagońską, rudbekiami, rozchodnikami lub szałwiami, gdzie wyrazista pionowa forma spotyka się z lżejszymi kwiatami sąsiednich bylin. Pełne rozmiary osiąga zwykle w ciągu 2–5 lat.

Uprawa: Preferuje pełne słońce, ewentualnie lekki półcień w osłoniętym miejscu, gdzie łodygi rzadziej się wykładają. Najlepiej rośnie w przepuszczalnej, głębszej glebie z większym udziałem frakcji mineralnej, która po deszczu szybko obsycha. Odpowiada jej także podłoże bardziej wapienne, zalecane pH wynosi około 6,5–8,0. Podlewanie jest ważne przede wszystkim po posadzeniu, później roślina znosi suszę lepiej niż długotrwałe zalewanie, zwłaszcza zimą. Wystarczy umiarkowane nawożenie wiosną kompostem lub nawozem o spowolnionym działaniu z mniejszą zawartością azotu. Pod koniec zimy pędy zwykle ścina się przy podstawie, ewentualnie suche kwiatostany pozostawia się na zimę jako zimową dekorację. Ściółka ze żwiru utrzymuje szyjkę korzeniową w suchości i ogranicza chwasty. Uprawa w pojemniku jest możliwa w głębszej donicy z warstwą drenażową i podłożem mineralnym, zimą zaleca się zabezpieczenie pojemnika przed przemarzaniem. Sadzi się najczęściej od marca do maja lub od września do października, w rozstawie 45–60 cm, co odpowiada mniej więcej 3–5 roślinom na m². Dojrzałe kępy są mrozoodporne do około -23 do -25 °C, młodym roślinom służy lekkie okrycie stroiszem podczas bezśnieżnych mrozów. Z chorób przy zbyt gęstym nasadzeniu może pojawić się mączniak prawdziwy, a w wilgoci zgnilizna korzeni, sporadycznie występują mszyce na młodych pędach. Zapobiegają temu słońce, przewiewność i dobry drenaż. Roślina nie ma kolców.

Autor: Nikol | Rewizja: 12.1. 2026