Żeleźniak bulwiasty - Phlomis tuberosa Phlomis tuberosa

Opis szczegółowy produktu

Sadziec bulwiasty - bylina trwała z bulwami z rodziny jasnotowatych, pochodząca z Europy Wschodniej i Południowo-Wschodniej po Azję Zachodnią i Środkową. W naturze preferuje słoneczne stoki, suche trawniki i skraje lasów na głębszych, często zasadowych glebach, w naszych warunkach głównie na glebach pyłowych. W Czechach jest gatunkiem rodzimym dla najcieplejszych obszarów i na wolności należy do roślin chronionych, dlatego w ogrodach uprawia się tylko rośliny z hodowli. Kłącze zawiera drobne, okrągłe bulwy, z których na wiosnę wyrasta przyziemna rozetka dużych, u nasady sercowatych liści z wyraźnym unerwieniem. Z kępy wyrastają pionowe, czworokątne łodygi, często zabarwione na wiśniowo, które w warunkach ogrodowych zazwyczaj osiągają 80–120 cm, na żyznej glebie do 150 cm. Szerokość kępy wynosi zazwyczaj 45–60 cm. W czerwcu i lipcu na łodygach układają się nibyokółki różowofiołkowych kwiatów w „piętra”, dzięki czemu roślina wygląda jak pionowa kreska nawet na żwirowych rabatach. Kwiaty dostarczają nektaru i pyłku pszczołom, trzmielom i motylom. Liście są zielone, grubsze i po roztarciu aromatyczne. Przekwitłe zalążnie pozostają dekoracyjne do zimy i w suchym stanie utrzymują kształt, co jest cenne nawet w nasadzeniach o naturalnym charakterze. W kompozycji komponuje się z trawami ozdobnymi, szałwiami, krwawnikami i rozchodnikami.

Uprawa: Preferuje pełne słońce, ewentualnie lekki półcień w osłoniętym miejscu, gdzie łodygi mniej się wywracają. Najlepiej prosperuje w przepuszczalnej, głębokiej glebie z wyższą zawartością składnika mineralnego, która szybko wysycha po deszczu. Odpowiada jej również podłoże wapienniejsze, zalecane pH wynosi około 6,5–8,0. Podlewanie jest ważne głównie po posadzeniu, później roślina lepiej znosi suszę niż długotrwałe zamoknienie, zwłaszcza zimą. Nawożenie wystarczy umiarkowane, wiosną kompostem lub wolno rozpuszczalnym nawozem o niższej zawartości azotu. Porost zazwyczaj przycina się u nasady pod koniec zimy, ewentualnie pozostawia się suche kwiatostany na zimę jako strukturę zimową. Ściółka ze żwiru utrzymuje szyjkę korzeniową suchą i ogranicza wzrost chwastów. Uprawa w pojemniku jest możliwa w głębszej doniczce z warstwą drenażową i podłożem mineralnym, zimą wskazana jest ochrona pojemnika przed przemarznięciem. Sadzenie odbywa się najczęściej od marca do maja lub od września do października, rozstawy 45–60 cm odpowiadają mniej więcej 3–5 roślinom na m². Dojrzałe kępy są mrozoodporne w przybliżeniu do -23 do -25 °C, młode rośliny dobrze znoszą lekkie okrycie gałązkami iglaków podczas mrozów. Z chorób może pojawić się mączniak prawdziwy przy zagęszczeniu i w wilgoci zgnilizna korzeni, czasami pojawiają się mszyce na młodych pędach. Profilaktyką jest słońce, przewiewność i drenaż. Roślina nie posiada kolców.

Autor: Nikol | Rewizja: 12.1. 2026