Złotokap Waterera 'Vossii' Laburnum x watereri 'Vossii'

Opis szczegółowy produktu

Złotokap Waterera 'Vossii' – klasyczna odmiana złotka Waterera, hybryda powstała w wyniku skrzyżowania gatunków Laburnum alpinum i Laburnum anagyroides. Odmianę tę wyhodował szkółkarz Adolf Voss z Boskoop, a wprowadzono ją do obrotu w XIX wieku. Najczęściej podawanym rokiem jest 1875. W porównaniu do turzyc pospolitych wyróżnia się dłuższymi i gęstszymi kwiatostanami oraz bardziej uporządkowanym pokrojem. W ogrodzie tworzy mniejsze drzewo lub krzew o wielu pniach, który bez przycinania dorasta zazwyczaj do 3-5 m wysokości i około 2-4 m szerokości. Na otwartej przestrzeni i po latach może osiągnąć około 6-8 m wysokości. Jego charakterystyczna korona ma kształt wazonu i składa się z rozłożystych gałęzi wyrastających z głównego pnia. Młode gałązki są zielone, podczas gdy starsze gałęzie i pień mają barwę brązowo-zieloną. Liście są trójlistkowe, średniozielone, osiągają długość od 2,5 do 7 centymetrów. Największy efekt widoczny jest w maju i czerwcu, kiedy na już ulistnionych gałęziach rozwijają się bujne, zwisające grona ciemnożółtych, przypominających motyle kwiatów, często o długości 40 do 60 cm. W pełnym rozkwicie drzewo wygląda niczym złota kurtyna i jest jednym z najbardziej efektownych drzew późną wiosną. Odmiana ta nadaje się do uprawy solo na trawnikach, w ogródkach przed domami, w parkach oraz do uprawy na łukach lub solidniejszych pergolach. Kwiaty odwiedzają pszczoły i trzmiele. Po kwitnieniu mogą utworzyć się strąki, które, podobnie jak inne części rośliny, zwłaszcza nasiona, są trujące.

Szczodrzeniec Waterera to krzew liściasty lub małe drzewo pochodzące z Chin. Ten gatunek jest szczególnie popularny ze względu na swoje charakterystyczne żółte kwiaty, które tworzą kwitnące grona. Ma charakterystyczne liście złożone z trzech jajowatych listków, które są ułożone naprzemiennie na łodygach. Osiąga około 4-5 m. Kwiatostany mogą osiągać długość ponad 40 cm, kwiaty są złoto-żółte i mają 2 cm wielkości. W okresie kwitnienia drzewo pokrywa się dosłownie zalewem złotej barwy, co przyniosło mu przydomek „złoty deszcz”. Zwykle kwitnie późną wiosną i wczesnym latem, nadając ogrodowi efektowny i świeży wygląd. Nadaje się do sadzenia w miejscach pojedynczych lub jako element ozdobnych nasadzeń grupowych. Laburnum Watereri jest stosunkowo niewymagający, preferuje stanowiska słoneczne do półcienistych oraz glebę dobrze przepuszczalną. Wymaga regularnego podlewania, szczególnie w okresach suszy, i dobrze rośnie w glebie z dobrą drenażem. Dzięki symbiozie z bakteriami potrafi wykorzystywać azot z powietrza, co pozwala mu dobrze rosnąć nawet na uboższych glebach.

Uprawa: Robinia preferuje pełne słońce, ale w ciepłych rejonach toleruje również lekki półcień. Ważna jest przepuszczalna gleba z dobrym drenażem, ponieważ długotrwałe zimowe przemoczenie zwiększa ryzyko obumierania korzeni i chorób drewna. Odpowiednie są podłoża gliniasto-piaszczyste do kamienistych o pH około 6,5–8,0, zbyt kwaśne gleby mu nie służą. Podlewanie jest zazwyczaj potrzebne głównie po posadzeniu i w pierwszych 1–2 sezonach, po ukorzenieniu drzewo zazwyczaj radzi sobie nawet z suchszymi latami. Nawożenie zazwyczaj ogranicza się do wiosennego dodania kompostu lub umiarkowanej dawki zbilansowanego nawozu, nadmierne nawożenie azotem sprzyja bujnym pędom kosztem kwiatów. Cięcie wykonuje się tylko oszczędnie, głównie po kwitnieniu, usuwając uszkodzone i zagęszczające gałęzie, ponieważ kwiaty tworzą się na starszym drewnie. Sadzenie roślin w pojemnikach odbywa się od marca do listopada w zależności od pogody, dla stabilnej korony należy zachować odstęp około 3–4 m od innych drzew lub budowli. Mrozoodporność dojrzałych roślin podaje się zazwyczaj do -29 °C, młode nasadzenia docenią ściółkę w strefie korzeniowej. Spośród szkodników mogą pojawić się mszyce i owady minujące, spośród chorób mączniak, srebrzystość liści i choroby korzeni przy przemoczeniu. W chronionych miejskich lokalizacjach toleruje również lekko zanieczyszczone powietrze, w wietrznych miejscach opłaca się osłona od wiatru ze względu na łamanie długich zwisających pędów i zimowe wysychanie.

Autor: Krystyna | Rewizja: 22.04. 2026