Złotokap Waterera Laburnum × watereri

Opis szczegółowy produktu

Złotokap Waterera - sezonowo zrzucający liście mieszaniec ogrodowy pochodzenia europejskiego, powstały ze skrzyżowania złotokapu zwyczajnego (Laburnum anagyroides) i złotokapu alpejskiego (Laburnum alpinum). Tworzy grona o długości ok. 30–60 cm i zawiązuje mniej strąków. Rośnie jako wielopniowy krzew lub niewielkie drzewo o szeroko rozpostartej koronie, w wieku dojrzałym zwykle 4–8 m wysokości i 3–8 m szerokości, zależnie od sposobu prowadzenia. Liście są trójlistkowe, latem soczyście zielone, jesienią przebarwiają się na żółto. W maju i czerwcu pojawiają się żółte, motylkowe kwiaty w zwisających gronach, cenne dla pszczół i innych zapylaczy, a przy tym delikatnie pachnące. W czasie kwitnienia drzewo dosłownie tonie w złotej barwie, czym zasłużyło na przydomek „złoty deszcz”. Po przekwitnieniu mogą rozwijać się płaskie strąki z nasionami, które zawierają trujące alkaloidy, w tym cytyzynę, dlatego złotokap nie nadaje się do miejsc, gdzie dzieci lub zwierzęta domowe mogłyby obgryzać nasiona. Sprawdza się jako soliter, w alei z większymi odstępami lub jako efektowny element nad pergolą czy łukiem, gdzie zwisające grona najlepiej prezentują się oglądane od dołu.

Uprawa: Wybiera się stanowisko w pełnym słońcu lub w lekkim półcieniu, najlepiej o cieplejszym i osłoniętym mikroklimacie. Najlepiej rośnie w gliniastej do gliniasto-piaszczystej, dobrze zdrenowanej glebie, znosi także podłoże wapienne. Zalecane pH wynosi ok. 6,0–8,0, decydujące znaczenie ma przepuszczalność gleby i brak zastoju wody przy korzeniach. W naszych warunkach klimatycznych sadzi się od marca do maja i od września do listopada, rośliny w pojemnikach zazwyczaj także w pozostałych miesiącach, o ile gleba nie jest zamarznięta. Podlewanie jest ważne zwłaszcza po posadzeniu i w pierwszych dwóch sezonach, później roślina jest średnio odporna na suszę, jednak podczas długotrwałych okresów bez opadów liście mogą brązowieć i przedwcześnie opadać. Nawożenie najlepiej przeprowadzić wiosną kompostem lub zrównoważonym nawozem o spowolnionym działaniu, nadmiar azotu pobudza wzrost kosztem kwitnienia. Ściółka z kory lub kompostu liściowego o grubości 5–7 cm ogranicza wahania wilgotności, przy czym zostawia się odstęp od pnia. Cięcie ogranicza się do sanitarnego i lekkiego formowania, wykonuje się je najczęściej krótko po przekwitnieniu lub latem, większe cięcia zimowe zwykle nie są zalecane. W pojemniku uprawia się go tylko przejściowo, wymaga dużego pojemnika z drenażem i ochrony bryły korzeniowej przed przemarznięciem. Mrozoodporność dojrzałych roślin wynosi ok. −25 °C. Między roślinami zostawia się ok. 3–5 m, zależnie od planowanej wielkości korony. Spośród szkodników mogą pojawić się mszyce i owady minujące, z chorób mączniak prawdziwy, srebrzystość liści lub opieńka, a profilaktyka polega na zapewnieniu przepuszczalnej gleby i unikaniu przelania.

 Autor: Kristýna | Rewizja: 19.12.2025