Złotokap Waterera Laburnum x watereri

Opis szczegółowy produktu

Dereń Waterera - krzew liściasty pochodzący z Chin, będący krzyżówką złotokapu pospolitego (Laburnum anagyroides) i złotokapu alpejskiego (Laburnum alpinum). Odmiana tworzy grona o długości około 30–60 cm i zawiązuje mniej strąków. Roślina tworzy wielopniowy krzew lub małe drzewo o szeroko rozłożonej koronie, w dorosłości zazwyczaj 4–8 m wysokości i 3–8 m szerokości, w zależności od sposobu prowadzenia. Liście są trójlistkowe, latem intensywnie zielone, jesienią przebarwiają się na żółto. W maju i czerwcu pojawiają się żółte, motylkowate kwiaty w zwisających gronach, które są cenne dla pszczół i innych zapylaczy, a także delikatnie pachną. W okresie kwitnienia drzewo pokrywa się dosłownie zalewem złotej barwy, co przyniosło mu przydomek „złoty deszcz”. Po kwitnieniu mogą rozwijać się płaskie strąki z nasionami, które zawierają trujące alkaloidy, w tym cytyzynę, dlatego złotokap nie nadaje się do miejsc, gdzie dzieci lub zwierzęta domowe mogłyby podgryzać nasiona. Znajduje zastosowanie jako soliter, w alei w większych odstępach, ewentualnie jako efekt nad pergolą lub łukiem, gdzie zwisające grona prezentują się efektownie od dołu.

Uprawa: Wybiera się pełne słońce, ewentualnie lekki półcień, z preferencją dla cieplejszego i osłoniętego mikroklimatu. Najlepiej rośnie na glebie gliniastej do gliniasto-piaszczystej, dobrze przepuszczalnej, toleruje również podłoże wapienne. Zalecane pH wynosi około 6,0–8,0, kluczowa jest przepuszczalność i brak zastoisk wodnych przy korzeniach. Sadzenie w naszych warunkach odbywa się od marca do maja i od września do listopada, w przypadku roślin pojemnikowych zazwyczaj również w innych miesiącach, gdy gleba nie jest zamarznięta. Podlewanie jest ważne głównie po posadzeniu i w ciągu pierwszych dwóch sezonów, później roślina jest średnio odporna na suszę, ale w długich okresach suszy liście mogą brązowieć i przedwcześnie opadać. Nawożenie jest wskazane wiosną kompostem lub zbilansowanym, wolno rozpuszczalnym nawozem; nadmiar azotu sprzyja wzrostowi kosztem kwiatów. Ściółka z kory lub liści o grubości 5–7 cm ogranicza wahania wilgotności, należy zachować odstęp od pnia. Cięcie ogranicza się do zabiegów sanitarnych i lekkiego formowania, przeprowadza się je najczęściej krótko po kwitnieniu lub latem, większe cięcia zimowe zazwyczaj nie są zalecane. W pojemniku uprawia się tylko tymczasowo, wymaga dużego pojemnika z drenażem i ochrony bryły korzeniowej przed przemarznięciem. Mrozoodporność dojrzałych roślin wynosi w przybliżeniu około −25 °C. Między roślinami pozostawia się około 3–5 m w zależności od zamierzonej korony. Ze szkodników mogą pojawić się mszyce i owady drążące, z chorób mączniak, srebrzystość liści lub opieńka, przy czym profilaktyka polega na przepuszczalnej glebie i braku nadmiernego nawodnienia.

Autor: Krystyna | Rewizja: 19.12.2025