Złotokapowiec Adama Laburnocytisus adamii

Opis szczegółowy produktu

Cytisus adamii - rzadka chimera ogrodnicza powstała około 1825 roku we francuskim Vitry u szkółkarza Jeana-Louise Adama. Powstała z połączenia tkanek kolkondiustra zwisłego i resedą pachnącą, dlatego na jednej roślinie łączy cechy obu rodziców. W ogrodzie tworzy liściasty, większy krzew lub mniejsze drzewo o otwartej koronie, zazwyczaj od 3 do 7 m wysokości i 2,5–4 m szerokości. Liście potrójne są zazwyczaj zielone, podobne do kolkondiustra, jednak na niektórych pędach mogą być drobniejsze i bardziej zbliżone do resedy. Główną ozdobą są kwiaty kwitnące od maja do czerwca. Na części gałęzi mogą pojawić się zwisające żółte grona kolkondiustra, w innych miejscach ciemnofioletowe kwiaty resedy, a często także niezwykłe miedziano-różowe kwiaty przejściowe, które czynią tę roślinę kolekcjonerskim botanicznym rarytasem. Proporcje kolorów mogą zmieniać się w czasie, ponieważ poszczególne warstwy tkanek czasami powracają do formy jednego z rodziców. Po żółtych kwiatach mogą tworzyć się strąki z nasionami. Wszystkie części rośliny są trujące, zwłaszcza nasiona i strąki, dlatego nie sadzi się jej w pobliżu placów zabaw, przedszkoli, pastwisk ani w miejscach wolnego ruchu zwierząt. W kompozycji najlepiej wygląda jako solitery na trawniku, przy wejściu lub na ciemnym tle iglaków i wiecznie zielonych krzewów. Doskonale uzupełnią ją irysy, żywokosty, szałwie, szanta, czosnki ozdobne, tawuły ciemnolistne oraz niższe trawy ozdobne.

Uprawa: Wybieramy miejsce słoneczne do lekko półcienistego, najlepiej przewiewne, ale chronione przed silnym wiatrem. Gleba powinna być przepuszczalna, średnio żyzna, gliniasta aż gliniasto-piaszczysta, bez długotrwałego zastoju wody. Toleruje podłoże bardziej wapienne, odpowiednie pH wynosi około 6,5–8,0. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do października. Po posadzeniu należy zapewnić regularne podlewanie aż do ukorzenienia się rośliny; starsze okazy lepiej znoszą krótkotrwałe susze. Nawożenie powinno być umiarkowane – wiosną wystarczy dojrzały kompost lub niska dawka nawozu do roślin ozdobnych. Cięcie ogranicza się do usuwania suchych, uszkodzonych i niewłaściwie rosnących gałęzi; przeprowadzamy je po przekwitnięciu. Pędy, które wyraźnie powracają do formy czystego kolkondiustra lub resedy i zaburzają kształt rośliny, można wyciąć u nasady. Nie zaleca się silnego cięcia do starego drewna, ponieważ roślina trudniej regeneruje regularną koronę. Mrozoodporność dojrzałych roślin wynosi około −25 do −29 °C; młode rośliny w pierwszych zimach docenią ściółkowanie u nasady korzeni. Rozstawa dla solitera to 3–4 m, w luźniejszej grupie co najmniej 2,5–3 m. Potencjalne problemy mogą sprawić mszyce, wełnowce, plamistość liści, opadnięcia, gnilizny korzeni w mokrej glebie oraz zgnilizna korzeni u osłabionych roślin. Uprawa w pojemniku jest możliwa tylko w przypadku młodszych roślin, przy zastosowaniu dużej ilości substratu, drenażu oraz zimowej ochrony bryły korzeniowej.

Autor: Kristýna | Rewizja: 24.06.2026