Żywotnik zachodni 'Mr. Bowling Ball' Thuja occidentalis 'Pan. Bowling Ball' Kula do kręgli

Opis szczegółowy produktu

Zeraw zachodni 'Mr. Bowling Ball' - karłowaty, stalezielony kultivar zerawa zachodniego, charakteryzujący się przede wszystkim naturalnie kulistym pokrojem i wyjątkowo delikatnym, nitkowatym, szarozielonym aż modrozielonym ulistnieniem. W przeciwieństwie do większości zerawów jego gałązki nie sprawiają wrażenia płaskich wachlarzy, lecz tworzą delikatną, miękką i lekką strukturę. Rośnie bardzo powoli, gęsto i regularnie, bez wyraźnego głównego pędu wierzchołkowego. Od młodości tworzy niemal kulistą koronę, która z wiekiem może lekko rozszerzać się na boki. W wieku około 10 lat osiąga wysokość ok. 0,5–0,7 m i szerokość 0,6–0,8 m. Starsze rośliny zazwyczaj dorastają do wysokości ok. 0,6–0,9 m i szerokości 0,8–1,2 m. Roczne przyrosty wynoszą najczęściej około 5–8 cm. Ulistnienie jest drobne, miękkie i na delikatnych pędach sprawia niemal sznurowate lub nitkowate wrażenie. Ma atrakcyjny szarozielony, modrozielony aż srebrzystozielony kolor. Młode przyrosty są zazwyczaj jaśniejsze. W okresie zimowym ulistnienie może nabrać lekko brązowego lub brązowo-zielonego odcienia, nie tracąc przy tym swojego charakterystycznego szarozielonego tonu. Szyszki u tego karłowatego kultiwaru pojawiają się dość rzadko i nie mają większej wartości ozdobnej. Jest bardzo mrozoodporna, do około −30 do −34 °C.

Żywotnik zachodni - cenione drzewo iglaste pochodzące z Ameryki Północnej, które jest powszechnie uprawiane w europejskich ogrodach i parkach. Ten gatunek tui znany jest z gęstej, stożkowatej korony i regularnego, wzniesionego wzrostu, który może osiągnąć wysokość od 10 do 20 metrów. Igły tui zachodniej są łuskowate, drobne i ciemnozielone, wiosną mogą pojawić się świeże, jaśniejsze pędy. Wzrost jest umiarkowanie szybki do powolnego, w zależności od warunków i odmiany. Dzięki swojej odporności, łatwości w pielęgnacji i atrakcyjnemu wyglądowi, żywotnik zachodni jest jednym z najczęściej wykorzystywanych drzew iglastych w architekturze ogrodowej i krajobrazowej.

Uprawa: Najlepiej rośnie na pełnym słońcu do półcienia. Na słońcu rośnie gęściej i ma intensywniejszy kolor, w półcieniu pokrój jest nieco luźniejszy. Odpowiada jej wilgotna, ale dobrze przepuszczalna, próchnicza gleba, najlepiej lekko kwaśna do neutralnej (pH 5,5–7,0). Nie toleruje długotrwałej suszy ani stale podmokłych miejsc. Ściółkowanie korą lub zrębkami jest bardzo wskazane – utrzymuje wilgoć i chroni płytki system korzeniowy. Podlewanie jest ważne zwłaszcza w pierwszych latach po posadzeniu, a także podczas okresów suszy. Tuja ma większe wymagania co do wilgoci niż wiele innych roślin iglastych. Bardzo ważne jest również podlewanie przed zimą, aby roślina nie cierpiała z powodu zimowej suszy. Nawożenie odbywa się z umiarem – wiosną nawozem do roślin iglastych lub kompostem. Nadmierne nawożenie azotem nie jest wskazane. Jest bardzo mrozoodporna, zwykle znosi temperatury –30 °C i niższe, i jest w pełni odpowiednia dla klimatu środkowoeuropejskiego. Jest stosunkowo odporna na choroby, ale podczas długotrwałej suszy lub nieodpowiednich warunków może cierpieć z powodu brązowienia pędów, chorób grzybowych lub ataku przędziorków. Właściwe podlewanie i przewiewne stanowisko znacznie zmniejszają ryzyko. Cięcie znosi bardzo dobrze i można je wykonywać od wiosny do końca lata. Regularnym cięciem utrzymuje się pożądany kształt i gęstość, zwłaszcza w przypadku żywopłotów. Cięcie nie powinno sięgać głęboko w stare drewno, które już słabo odrasta.

Autor: Kamila | Rewizja: 2026.09.10