Żywotnik zachodni 'Rheingold' Thuja occidentalis 'Rheingold'

Opis szczegółowy produktu

Żywotnik zachodni 'Rheingold' - wolno rosnąca, zimozielona odmiana żywotnika zachodniego, wyróżniająca się przede wszystkim intensywnie złocistożółtym do pomarańczowożółtego ulistnieniem oraz zwartym, w młodości kulistym lub szeroko jajowatym pokrojem. Rośnie powoli, gęsto i zwarto. Po około 10 latach osiąga mniej więcej 1–1,5 m wysokości i 1–1,2 m szerokości. W starszym wieku dorasta zwykle do około 1,5–2,5 m wysokości i 1,2–2 m szerokości. Roczne przyrosty wynoszą najczęściej około 5–10 cm. Bardzo charakterystyczne jest ulistnienie, które w trakcie rozwoju rośliny może występować w dwóch odmiennych formach. Młode rośliny i niektóre pędy mają miękkie, wąskie, igiełkowate liście juwenilne, natomiast starsze pędy tworzą typowe drobne liście łuskowate, ściśle przylegające do gałązek. Wiosną młode przyrosty są jaskrawożółte do złocistożółtych, w ciągu lata przechodzą w odcienie złocistożółte do żółtozielonych, przy czym wnętrze korony bywa bardziej zielone. Jesienią, a zwłaszcza zimą, ulistnienie przybiera efektowne miedzianożółte, pomarańczowe aż brązowopomarańczowe zabarwienie. Wiosną ponownie pojawiają się wyraziste, złociste przyrosty. Na starszych roślinach mogą tworzyć się drobne szyszki. Są podłużnie jajowate, długości około 1–1,5 cm, początkowo zielone do żółtozielonych, a po dojrzeniu jasnobrązowe do brązowych. Jest bardzo dobrze mrozoodporny, do około −30 do −34 °C.

Żywotnik zachodni - popularny iglak pochodzący z Ameryki Północnej, powszechnie uprawiany w europejskich ogrodach i parkach. Gatunek ten słynie z gęstej, stożkowatej korony oraz regularnego, wzniesionego wzrostu, osiągając wysokość od 10 do 20 metrów. Liście żywotnika zachodniego są łuskowate, drobne i ciemnozielone, wiosną mogą pojawiać się świeże, jaśniejsze przyrosty. Wzrost jest umiarkowanie szybki do powolnego, w zależności od warunków i odmiany. Dzięki odporności, niewielkim wymaganiom i atrakcyjnemu wyglądowi żywotnik zachodni należy do najczęściej stosowanych drzew i krzewów iglastych w architekturze ogrodowej i krajobrazowej. 

Uprawa: Najlepiej rośnie w pełnym słońcu lub w półcieniu. Na słońcu jest gęstszy i ma intensywniejszą barwę, w półcieniu jego wzrost jest nieco luźniejszy. Odpowiada mu gleba wilgotniejsza, ale dobrze przepuszczalna i próchniczna, najlepiej lekko kwaśna do obojętnej (pH 5,5–7,0). Nie znosi długotrwałej suszy ani stale podmokłych stanowisk. Bardzo wskazane jest ściółkowanie korą lub zrębkami – utrzymuje wilgoć i chroni płytki system korzeniowy. Podlewanie jest ważne zwłaszcza w pierwszych latach po posadzeniu oraz w okresach suszy. Żywotnik ma większe wymagania wodne niż wiele innych iglaków. Bardzo ważne jest także podlewanie przed zimą, aby roślina nie cierpiała z powodu suszy fizjologicznej. Nawożenie stosuje się umiarkowanie – wiosną nawozem do iglaków lub kompostem. Przenawożenie azotem jest niewskazane. Jest bardzo mrozoodporny, bez problemu znosi temperatury −30 °C i niższe, i doskonale nadaje się do klimatu Europy Środkowej. Jest stosunkowo odporny na choroby, jednak przy długotrwałej suszy lub w niekorzystnych warunkach może cierpieć z powodu brązowienia pędów, chorób grzybowych lub żerowania przędziorków. Właściwe podlewanie i przewiewne stanowisko znacznie ograniczają to ryzyko. Bardzo dobrze znosi cięcie, które można wykonywać od wiosny do końca lata. Regularnym strzyżeniem utrzymuje się pożądany kształt i gęstość, zwłaszcza w żywopłotach. Cięcie nie powinno sięgać głęboko w stare drewno, które słabo odbija.

Autor: Kamila | Rewizja: 10. 9. 2026