Brzoskwinia 'Catherina' Prunus persica 'Catherine'

Opis szczegółowy produktu

Brzoskwinia 'Catherina' - bardzo popularna samopylna odmiana, znana także pod oznaczeniem NJC 83. Pochodzi z USA, a w opisach sadowniczych zalicza się ją do średnio późnych odmian o twardym miąższu, czyli brzoskwiń o jędrniejszym miąższu, trudniej oddzielającym się od pestki. Odmiana rośnie dość silnie, półwzniesienie, pąki kwiatowe zawiązuje głównie w górnych dwóch trzecich długości pędów jednorocznych, a po uformowaniu tworzy przewiewną koronę, odpowiednią do formy kotłowej. Zależy to od podkładki i cięcia. Liście są wąskolancetowate, błyszcząco zielone, piłkowane, jesienią żółkną. Różowe kwiaty otwierają się w marcu i kwietniu i przyciągają pszczoły. Odmiana jest samopylna, zapylacz nie jest potrzebny. Owoce dojrzewają najczęściej około połowy sierpnia. Są średniej wielkości do dużych, ważą ok. 120–160 g, są niemal kuliste i symetryczne. Skórka jest pomarańczowożółta, często bez wyraźnego rumieńca, czasem z czerwonym rumieńcem lub delikatnym przypaleniem słonecznym. Miąższ jest żółty, jędrny, słodki, soczysty i nie oddziela się od pestki. Dzięki jędrności odmiana nadaje się szczególnie do kompotów, przetworów, dżemów, ciast i przecierów, a w pełnej dojrzałości także do bezpośredniego spożycia. Owoce zawierają wodę, błonnik, potas, karotenoidy i niewielką ilość witaminy C.

Uprawa: Brzoskwinie wymagają gleb lżejszych do średnio ciężkich, głębokich i dobrze przepuszczalnych, o wysokiej zawartości próchnicy, przy czym optymalny jest odczyn obojętny do lekko zasadowego. Nieodpowiednie są gleby ciężkie, podmokłe lub zimne, w których drzewa słabną i częściej chorują. Stanowisko musi być w pełni słoneczne, ciepłe i osłonięte od zimnych i północnych wiatrów. Sadzenie jest możliwe od wiosny do jesieni, przy czym należy zapewnić wystarczająco dużo miejsca na rozwój korony i systemu korzeniowego. Przy sadzeniu większej liczby drzew zaleca się rozstawę około 4–5 metrów, w zależności od siły wzrostu zastosowanej podkładki. Podlewanie jest ważne zwłaszcza w pierwszych latach po posadzeniu i w okresach suszy, kiedy trzeba zapewnić regularną i równomierną wilgotność gleby, przy czym brzoskwinie nie znoszą nadmiaru wody. Nawożenie przeprowadza się przede wszystkim wiosną przed ruszeniem wegetacji, a następnie po kwitnieniu, najlepiej kompostem lub zrównoważonymi nawozami o umiarkowanej zawartości azotu, aby nie dochodziło do nadmiernego wzrostu kosztem owocowania. Cięcie brzoskwiń ma kluczowe znaczenie dla regularnego owocowania i wykonuje się je co roku, przede wszystkim wiosną po ruszeniu pąków, co pobudza powstawanie nowych pędów owoconośnych i ogranicza występowanie chorób.

Więcej na: Instrukcja uprawy brzoskwiń i nektaryn

Autor: Nikol | Rewizja: 1.7. 2026