Grusza 'Lukasówka' Pyrus communis 'Lucasova'

Opis szczegółowy produktu

Grusza 'Lukasówka' - należy do tradycyjnych zimowych odmian z Francji. Powstała jako przypadkowa siewka znaleziona w okolicach Blois w latach 70. XIX wieku, a do handlu wprowadzono ją w 1874 roku. Drzewo rośnie średnio silnie, tworzy szeroko stożkowatą do rozłożystej koronę z obfitym pędami owoconośnymi. Na podkładkach ogrodowych często utrzymuje się je na wysokości i szerokości około 3–5 m. W kwietniu wydaje białe kwiaty, które dostarczają nektaru i pyłku owadom zapylającym. Owoce są średniej wielkości do dużych, wydłużone, gruszkowate do tępo stożkowatych. Skórka jest gładka, zielonożółta, w miarę dojrzewania żółknie, czasem z delikatnym różowym rumieńcem i niepozornym ordzawieniem wokół szypułki. Miąższ jest biały do żółtawego, maślany i soczysty, słodki z lekką kwaskowatością, niekiedy delikatnie ziarnisty, o lekkim aromacie. Owoce nadają się do bezpośredniego spożycia, na kompoty, do pieczenia i na soki, w których po okresie przechowania wyraźnie zaznacza się typowy gruszkowy zapach. Są naturalnym źródłem błonnika i pektyn, dostarczają też witaminy C i potasu. Odmiana jest obcopylna, a jednocześnie nie jest dobrym zapylaczem dla innych grusz, dlatego łączy się ją z co najmniej jedną inną odmianą o podobnym terminie kwitnienia, na przykład 'Konferencja', 'Faworytka', 'Bera Bosca' lub 'Bonkreta Williamsa'.

Uprawa: Wybiera się stanowiska słoneczne i ciepłe, osłonięte od wiatru, najlepiej o wystawie południowej lub południowo-zachodniej. Grusze wymagają gleb głębokich, próchnicznych, średnio ciężkich do gliniastych, dobrze przepuszczalnych i zasobnych w składniki pokarmowe. Optymalny jest odczyn lekko kwaśny do obojętnego. Nie znoszą gleb stale podmokłych, wysokiego poziomu wód gruntowych ani skrajnie lekkich i suchych podłoży bez materii organicznej. Przy sadzeniu większej liczby drzew rozstawa wynosi zwykle około 4–5 metrów, w zależności od użytej podkładki i siły wzrostu odmiany. Podlewanie jest niezbędne zwłaszcza w pierwszych latach po posadzeniu oraz w okresach suszy, kiedy należy zapewnić równomierną wilgotność gleby bez jej przelania. Nawożenie wykonuje się przede wszystkim wiosną przed rozpoczęciem wegetacji, a następnie po przekwitnięciu, najlepiej zrównoważonymi nawozami mineralnymi lub dobrej jakości kompostem. Nadmiar azotu może prowadzić do bujnego wzrostu kosztem owocowania. Cięcie grusz ma na celu utrzymanie przewiewnej, prześwietlonej korony i regularnego owocowania, a główne cięcie formujące i utrzymujące wykonuje się w okresie spoczynku, od jesieni do wiosny.

Więcej na: Instrukcja uprawy grusz

Autor: Nikol | Rewizja: 21.1. 2026