Grusza 'Salisbury' Pyrus communis 'Salisbury'

Opis szczegółowy produktu

Grusza 'Salisbury'  - odmiana należy do starych jesiennych grusz Europy Środkowej. Pochodzi z Belgii i podawana jest jako siewka znaleziona około 1800 roku, w literaturze występuje także pod nazwami ‘Fondante de Charneux’ lub niemiecką ‘Köstliche von Charneux’. Drzewo rośnie początkowo silniej, później średnio silnie, tworząc dużą, węższą do stożkowatej koronę z regularnym owoconośnym przyrostem. W kwietniu i maju wydaje białe kwiaty zebrane w baldachogrona i dostarcza pyłku oraz nektaru owadom zapylającym. Owoce są średnie do większych, często butelkowate do stożkowatych, o zielonożółtej skórce, która w pełni dojrzałości żółknie i bywa częściowo pokryta delikatnym brązowym ordzawieniem oraz kropkami. Miąższ jest biały do jasnożółtego, bardzo soczysty, po dojrzeniu miękki i delikatnie maślany. Smak jest słodko-winny z korzennym akcentem i niską kwasowością. W kuchni sprawdza się przede wszystkim jako gruszka deserowa, dobrze nadaje się także na kompoty, do suszenia i do owocowych deserów. Owoce zawierają naturalnie błonnik, pektyny i składniki mineralne, w tym potas, dlatego dobrze wpisują się w jadłospis jako owoc przyjemnie sycący. W przypadku dobrze wyrośniętych owoców sprawdza się zbiór gruszek nieco twardszych i ich stopniowe dojrzewanie w przechowalni, podczas którego rozwija się aromat i bardziej maślana konsystencja.

Uprawa: Wybiera się stanowiska słoneczne i ciepłe, osłonięte od wiatru, najlepiej o wystawie południowej lub południowo-zachodniej. Grusze wymagają gleb głębokich, próchnicznych, średnio ciężkich do gliniastych, dobrze przepuszczalnych i zasobnych w składniki pokarmowe, przy czym optymalny jest odczyn lekko kwaśny do obojętnego. Nie znoszą gleb trwale podmokłych, wysokiego poziomu wód gruntowych ani skrajnie lekkich i suchych podłoży bez materii organicznej. Przy sadzeniu większej liczby drzew rozstawa wynosi zwykle około 4 do 5 metrów, w zależności od zastosowanej podkładki i siły wzrostu odmiany. Podlewanie jest niezbędne zwłaszcza w pierwszych latach po posadzeniu i w okresach suszy, kiedy należy zapewnić równomierną wilgotność gleby bez jej przelania. Nawożenie przeprowadza się przede wszystkim wiosną przed rozpoczęciem wegetacji, a następnie po przekwitnieniu, najlepiej zrównoważonymi nawozami mineralnymi lub dobrym kompostem, przy czym nadmiar azotu może prowadzić do bujnego wzrostu kosztem owocowania. Cięcie grusz ma na celu utrzymanie przewiewnej, prześwietlonej korony i regularnego owocowania, a główne cięcie formujące i prześwietlające wykonuje się w okresie spoczynku wegetacyjnego, od jesieni do wiosny.

Więcej na: Instrukcja uprawy grusz

Autor: Nikol | Rewizja: 2.3. 2026