Grusza azjatycka 'Hosui' - pojemnik Pyrus pyrifolia 'Hosui'

Opis szczegółowy produktu

Grusza azjatycka 'Hosui' - gatunek owocowy pochodzący z Azji Wschodniej, gdzie ceni się przede wszystkim jędrny, chrupiący miąższ i dużą soczystość owoców. Odmiana 'Hosui' powstała w Japonii i należy do rozpowszechnionych odmian jesiennych, które w naszych warunkach klimatycznych niezawodnie dojrzewają w cieplejszych rejonach. Kwiaty pojawiają się w kwietniu, są białe i miododajne, a przy dobrym zapyleniu drzewo owocuje bardziej regularnie. Owoce są średnie do dużych, kuliste do lekko spłaszczonych, skórka złotobrązowa do brązowej z delikatnym ordzawieniem i drobnymi przetchlinkami. Miąższ jest jasnożółtawy, jędrny, kruchy i bardzo soczysty, smak słodki z delikatną kwaskowatością i lekko winnym posmakiem. Zbiór w Polsce odbywa się najczęściej od końca sierpnia do września, owoce zrywa się z szypułką, a w chłodzie zwykle przechowują się dłużej niż typowe gruszki letnie. W kuchni sprawdzają się na surowo, w sałatkach, do serów, a także do suszenia, przy którym dzięki jędrnemu miąższowi zachowują strukturę. Owoce naturalnie zawierają wodę, błonnik i witaminę C. Owocowanie odbywa się głównie na krótkopędach, dlatego przy cięciu zaleca się umiarkowane podejście i regularne odnawianie drewna owoconośnego. Skórka jest dość jędrna, ale w pełnej dojrzałości pozostaje przyjemnie cienka i przy nagryzieniu szybko uwalnia sok, co jest typową cechą nashi. Przy obfitym zawiązaniu owoce tworzą się w skupiskach, a ich wielkość jest bardziej wyrównana, gdy w czerwcu pozostawi się tylko jeden do dwóch zawiązków na kwiatostan. Odmiany nashi są obcopylne, dla 'Hosui' w celu uzyskania obfitszego plonu zwykle zaleca się zapylacz innej odmiany o tym samym terminie kwitnienia, na przykład 'Kosui', 'Nijisseiki' lub 'Shinseiki'.

Uprawa: Wybiera się stanowiska słoneczne, osłonięte od wysuszającego wiatru. Odpowiednia jest gleba głębsza, próchniczna i dobrze przepuszczalna, o pH około 6,0–7,5. W cięższych glebach gliniastych poprawia się drenaż dodatkiem żwiru i materii organicznej, a u młodych drzewek ważne jest równomierne podlewanie, zwłaszcza od czerwca do sierpnia. Cięcie wykonuje się podobnie jak u grusz, a jego celem jest przewiewna korona i prześwietlenie drewna owoconośnego, wskazane jest też letnie skracanie silniej rosnących pędów. Nawożenie jest umiarkowane, wiosną stosuje się kompost lub zrównoważony nawóz do drzew owocowych, a w czasie suszy pomaga ściółkowanie. Sadzenie przeprowadza się wiosną od marca do maja lub jesienią od września do listopada. W wieku dojrzałym drzewo osiąga zwykle 4–6 m wysokości i podobną szerokość, zależnie od podkładki i cięcia. Mrozoodporność dojrzałych roślin określa się w praktyce na około −27 °C, kwiaty mogą być wrażliwe na późne przymrozki wiosenne. Spośród chorób obserwuje się przede wszystkim zarazę ogniową i parch, a wczesne prześwietlenie korony zmniejsza presję infekcji. Zalecana rozstawa w ogrodzie wynosi 3,5–4,5 m. Uprawa w pojemniku jest możliwa przy wyborze słabiej rosnącej podkładki i objętości co najmniej 40–60 l, ważny jest odpływ wody oraz zimowa ochrona bryły korzeniowej przed przemarznięciem. Zapylanie zapewniają pszczoły i trzmiele, dlatego warto posadzić wokół drzewa obficie kwitnące rośliny.

Autor: Kristýna | Rewizja: 21.02. 2026

Więcej na:  Instrukcja uprawy grusz