Jabłoń 'Bramley's Seedling' - pojemnik Malus domestica 'Bramley's Seedling'

Opis szczegółowy produktu

Jabłoń 'Bramley's Seedling' - stara angielska odmiana, znana również jako 'Bramley', pochodzi z początku XIX wieku. Powstała jako przypadkowa siewka i zasłynęła przede wszystkim jako znakomite jabłko kuchenne i przetwórcze. Wyróżnia się bardzo silnym wzrostem, wysoką plennością oraz dużymi, wyraźnie kwaśnymi owocami o dobrej trwałości przechowalniczej. Drzewo rośnie bardzo bujnie, szeroko i rozłożyście, tworząc potężną koronę. Kwiaty pojawiają się zwykle w kwietniu i maju, są białe, w pąku i krótko po rozwinięciu różowawe. Odmiana jest obcopylna – dla pewnego zapylenia zaleca się posadzenie w pobliżu co najmniej dwóch zgodnych odmian diploidalnych, kwitnących w tym samym okresie. Owoce są duże do bardzo dużych, często o masie ok. 150–250 g, szerokokuliste do spłaszczonokulistych, niekiedy lekko nieregularne. Skórka jest mocna, o zielonej do zielonożółtej barwie zasadniczej, a po stronie nasłonecznionej może pojawić się czerwone do czerwonobrązowego smużenie lub rumieniec. Miąższ jest białawy do kremowobiałego, jędrny, soczysty i wyraźnie kwaśny, o charakterystycznym, intensywnym jabłkowym smaku i aromacie. Ze względu na wysoką kwasowość świeże owoce mniej nadają się do jedzenia jako typowe jabłko deserowe, ich główną zaletą jest obróbka termiczna. Podczas gotowania i pieczenia miąższ dobrze się rozpada i nadaje potrawom wyrazisty smak. Zbiór przeprowadza się zwykle od końca września do października. Dojrzałość konsumpcyjną owoce osiągają jesienią, a przy odpowiednim przechowywaniu zachowują jakość mniej więcej do stycznia–marca, czasem dłużej. W trakcie przechowywania kwasowość stopniowo nieco spada, a smak łagodnieje. Odmiana nadaje się szczególnie do pieczenia, na szarlotki i strudle, przeciery, musy, kompoty, soki oraz do innych przetworów kuchennych. W Wielkiej Brytanii należy do tradycyjnych odmian używanych właśnie jako „cooking apple”.

Uprawa: Wybiera się stanowiska słoneczne i ciepłe, najlepiej o wystawie południowej. Jabłonie wymagają gleb głębokich, średnio ciężkich do gliniastych, zasobnych w próchnicę, przepuszczalnych i zdolnych do zatrzymywania wilgoci, przy czym idealny jest odczyn lekko kwaśny do obojętnego. Wykopuje się dół o wymiarach ok. 1 m x 60 cm, w przypadku ciężkich gleb ilastych 80x80x100. Nieodpowiednie są gleby stale podmokłe, zbite lub wyraźnie piaszczyste, ubogie w materię organiczną. Przy uprawie większej liczby drzew rozstawę dobiera się według siły wzrostu podkładki, zwykle w zakresie ok. 3–5 metrów między poszczególnymi jabłoniami. Podlewanie jest ważne zwłaszcza w pierwszych latach po posadzeniu i w okresach suszy. Nawożenie przeprowadza się przede wszystkim wiosną przed ruszeniem wegetacji, a następnie po kwitnieniu, stosując zrównoważone nawozy zawierające azot, fosfor i potas lub dobrej jakości kompost, przy czym nadmierne dawki azotu nie są wskazane. Cięcie jabłoni ma kluczowe znaczenie dla uformowania zdrowej korony i utrzymania regularnego owocowania. Główne cięcie zimowe wykonuje się od stycznia do kwietnia. U młodych drzewek służy przede wszystkim do założenia i formowania korony, u starszych drzew do jej prześwietlenia, utrzymania kondycji i stopniowego odmładzania. Latem w razie potrzeby można skracać lub uszczykiwać nowe przyrosty i usuwać zbędne pędy. Przy sadzeniu wiosennym podstawowe cięcie po posadzeniu wykonuje się od razu, przy sadzeniu jesiennym dopiero następnej wiosny.

Więcej na:  Instrukcja uprawy jabłoni

Autor: Kamila | Rewizja: 8. 9. 2026