Jabłoń wieńcowa 'Neuwaldiane' - pojemnik Malus coronaria 'Neuwaldiane'

Opis szczegółowy produktu

Jabłoń pospolita 'Neuwaldiane' - historyczny, cenny pod względem ogrodniczym kultywar jabłoni dzikiej, której pierwotny gatunek botaniczny pochodzi z wilgotniejszych lasów, polan i zarośli wschodniej części Ameryki Północnej. Ten opadający drzewiasty liściasty drzewo należący do rodziny różowatych tworzy średnio bujny pokrój z krótkim pniem i szeroko rozłożonymi, łukowato zwisającymi gałęziami bocznymi, które w dorosłości formują koronę o wysokości 5–7 m i szerokości 4–6 m. Młode pędy są lekko kutnerowate, później nagie, czerwonobrązowe, przy czym starsze gałązki owoconośne mogą mieć charakter cierni. Liście są naprzemianległe, szerokojajowate do trójkątno-jajowatych, na brzegach grubo piłkowane i często z 2–4 płytkimi klapami, co przypomina bardziej liście głogu. Blaszka liściowa latem jest intensywnie zielona, od spodu nieco jaśniejsza, jesienią efektownie przebarwia się na jaskrawe odcienie żółci i pomarańczy. W maju z różowych pąków rozwijają się szypułkowe, miseczkowate kwiaty zebrane w ubogie grona po 3–5 sztuk. Kwiaty osiągają wielkość 3–4 cm, mają czysto białe płatki z delikatną pastelowo-różową obwódką i produkują niezwykle intensywny fiołkowy zapach, który przyciąga dużą liczbę pszczół. Owocem jest drobna, spłaszczona kulista jabłko o średnicy 2,5–3,5 cm, która dojrzewa w październiku. Owoce mają woskowatą powierzchnię, są zielonkawo-żółte, twarde i z powodu wysokiej zawartości kwasów i garbników bardzo cierpkie, do spożycia na surowo nieodpowiednie. W aranżacjach ogrodowych kultywar idealnie komponuje się z niższymi iglakami lub z kwitnącymi krzewami, takimi jak lilaki (Syringa) i kaliny (Viburnum).

Uprawa: Preferuje pełne słońce, ewentualnie lekki półcień, na słońcu nasada kwiatów i wybarwienie owoców jest najintensywniejsze. Gleba jest najodpowiedniejsza głęboka, próchnicza i przepuszczalna, o średniej wilgotności i dobrym drenażu, idealnie w zakresie pH 6,0–7,5. W cięższych glinach korzystne jest dodanie żwiru lub grubszej materii organicznej, na bardzo suchych stanowiskach pomaga ściółka, która stabilizuje wilgoć. Rośliny są najczęściej sadzone od marca do listopada w zależności od typu balu, po posadzeniu zaleca się regularniejsze podlewanie, szczególnie w pierwszych dwóch sezonach wegetacyjnych. Po ukorzenieniu znosi krótkotrwałe susze, jednak długotrwała susza ogranicza kwitnienie i wielkość owoców. Nawożenie zazwyczaj wystarcza umiarkowane na wiosnę, przy nadmiernym nawożeniu azotem wzrasta wrażliwość na mszyce. Cięcie ogranicza się do formującego i później prześwietlającego, wykonywanego po kwitnieniu lub wczesną wiosną, aby korona pozostała przewiewna i szybko schła po deszczu. W polskim klimacie jest to niezawodnie mrozoodporna roślina do około −29 °C, młode drzewa jednak lepiej rosną w zacisznym miejscu, z dala od późnych wiosennych przymrozków. Dla solitera pozostawia się odstęp co najmniej 4–5 m od innych drzew, w luźniejszym żywopłocie odległość między roślinami wynosi około 1–1,5 m. Wśród możliwych szkodników znajdują się mszyce i owocówki, z chorób w niekorzystnych latach może pojawić się parch lub mączniak, mimo to interwencja jest potrzebna tylko wyjątkowo.

Autor: Kristýna | Rewizja: 21.05. 2026

Więcej na: Instrukcja uprawy jabłoni