Liliowiec 'David Cox' Hemerocallis 'David Cox'

Opis szczegółowy produktu

Liliowiec 'David Cox' - hybryda rodzaju pochodzącego ze wschodniej Azji. Część podziemną tworzą mięsiste korzenie, które magazynują wodę i substancje zapasowe, dzięki czemu kępa jest długowieczna. Odmiana tworzy zwartą kępę wąskich, trawiastych liści o wysokości około 30–40 cm, która z biegiem lat rozrasta się na mniej więcej 45–60 cm. W łagodniejsze zimy liście mogą częściowo przetrwać, w chłodniejszych rejonach część nadziemna zwykle zamiera i wiosną ponownie odrasta. Od czerwca do lipca ponad liśćmi wznoszą się sztywne głąbiki o wysokości około 60 cm, zakończone liliowato lejkowatymi kwiatami. Kwiaty są intensywnie czerwone z żółtym gardłem, a ich średnica sięga nawet około 18 cm. Pojedynczy kwiat otwiera się na jeden dzień, jednak na głąbiku stopniowo rozwija się wiele pąków, dlatego kępa pozostaje dekoracyjna przez kilka tygodni. Nektar przyciąga pszczoły i inne zapylacze, należy jednak pamiętać, że roślina jest toksyczna dla kotów. W nasadzeniach bylinowych tworzy wyrazisty, barwny akcent obok kocimiętki, szałwii, bodziszków, rudbekii czy traw ozdobnych, sprawdza się też jako obwódka wzdłuż ścieżek lub w większych pojemnikach. Liliowce na ogół źle znoszą częste przesadzanie i najobficiej kwitną po kilku latach uprawy w jednym miejscu.

Uprawa: Preferuje stanowisko w pełnym słońcu, lekki półcień jest możliwy, ale kwitnienie bywa wtedy krótsze. Najlepiej rośnie w glebie gliniastej do gliniasto-piaszczystej, dobrze zdrenowanej, umiarkowanie wilgotnej wiosną i na początku lata. Odpowiada jej pH około 6,0–7,5, w cięższych glebach pomaga domieszka kompostu i grubszego materiału poprawiającego przewiewność. Rośliny w pojemnikach sadzi się zwykle od marca do października, w rozstawie 45–50 cm, czyli około 4–5 roślin na m². Po ukorzenieniu znosi krótkotrwałą suszę, dłuższe okresy suszy zmniejszają jednak kwiaty i liczbę pąków. Nawożenie powinno być umiarkowane, wiosną stosuje się kompost lub nawóz o przedłużonym działaniu z większym udziałem potasu, który sprzyja zawiązywaniu pąków. Przekwitłe kwiaty można na bieżąco usuwać dla estetyczniejszego wyglądu, całe głąbiki po przekwitnieniu zasychają. Kępy odmładza się zwykle przez podział co 4–6 lat, najczęściej wiosną lub wczesną jesienią. Mrozoodporność dojrzałych kęp sięga zazwyczaj -30 °C i rośliny zimują bez okrycia, w pojemnikach zaleca się ochronę bryły korzeniowej przed przemarznięciem. Spośród chorób może wystąpić plamistość liści, ze szkodników mszyce, a w Europie Środkowej także pryszczarek liliowcowy, który deformuje pąki, dlatego zaleca się regularną kontrolę i usuwanie uszkodzonych pąków. Roślina nadaje się również do uprawy w szerszych pojemnikach na tarasach.

Więcej na: Instrukcja uprawy liliowców

Autor: Nikol | Rewizja: 26.1. 2026