Mirabelka 'z Nancy' Prunus domestica subsp. syriaca 'Nancyska'

Opis szczegółowy produktu

Mirabelka 'z Nancy' - samopylna odmiana mirabelki pochodząca z Francji, od dawna ceniona za wczesne wchodzenie w okres owocowania i stabilnie wysokie plony, także w mniej sprzyjających latach. Drzewo rośnie średnio silnie i tworzy regularną, dobrze prześwietloną koronę, co ułatwia wybarwianie się owoców i ich zbiór. Owoce są mniejsze, okrągłe, ale należą do największych wśród mirabelek. Mają typową złocistożółtą skórkę, często z pomarańczowym rumieńcem od strony nasłonecznionej i delikatnym nalotem woskowym. Miąższ jest żółtozielony, jędrny, soczysty i bardzo dobrze oddziela się od pestki, co ułatwia przetwarzanie. Smak jest wyraźnie słodki, harmonijny i przyjemnie aromatyczny, bez przeszkadzającej kwasowości, typowy dla dobrych mirabelek. Zbiór rozpoczyna się zwykle w drugiej połowie sierpnia, gdy owoce osiągają pełną dojrzałość i maksymalną zawartość cukru. Dzięki swojej jakości nadają się nie tylko do bezpośredniego spożycia, ale też do kompotów, dżemów, ciast, suszenia i destylatów. Odmiana jest ponadto ceniona jako dobry zapylacz dla innych śliw i mirabelek, co zwiększa plonowanie w nasadzeniach owocowych.

Uprawa: Najlepiej rosną na głębokich, średnio ciężkich do gliniastych glebach, zasobnych w próchnicę, dobrze przepuszczalnych i utrzymujących odpowiednią wilgotność, przy czym optymalny jest odczyn obojętny do lekko zasadowego. Nieodpowiednie są gleby stale podmokłe, zbite lub skrajnie lekkie i ubogie w materię organiczną. Stanowisko powinno być słoneczne do lekko półcienistego, ciepłe i przewiewne, osłonięte przed silnymi, zimnymi wiatrami. Sadzenie jest możliwe od wiosny do jesieni, należy zapewnić wystarczająco dużo miejsca dla systemu korzeniowego i korony. Przy sadzeniu kilku drzew zaleca się rozstawę około 4 do 5 metrów, zależnie od siły wzrostu podkładki i charakteru odmiany. Podlewanie jest ważne zwłaszcza po posadzeniu i w okresach suszy. Nawożenie wykonuje się przede wszystkim wiosną przed rozpoczęciem wegetacji i po przekwitnieniu, najlepiej kompostem lub zrównoważonymi nawozami o umiarkowanej zawartości azotu, fosforu i potasu. Cięcie śliw wykonuje się głównie po zbiorze: prześwietla się koronę, usuwa zagęszczające, suche lub chore gałęzie i pobudza odnawianie pędów owoconośnych. Silne cięcie zimowe nie jest wskazane ze względu na zwiększone ryzyko infekcji. Śliwy są zazwyczaj mrozoodporne, jednak u młodych drzewek warto chronić pień przed pęknięciami mrozowymi i uszkodzeniami przez zwierzynę.

Więcej na: Instrukcja uprawy śliw

Autor: Jana | Rewizja: 15.1. 2026