Drzewa owocowe pochodzące z południowej Europy, dożywające zazwyczaj około 25 lat, a często i więcej. Do grupy śliw zaliczamy śliwki (węgierki), półśliwki, śliwy domowe, renklody i mirabelki. Charakteryzują się one zazwyczaj silnym wzrostem i szybkim rozwojem. Na podstawie owoców można rozróżnić półśliwki i prawdziwe węgierki. Półśliwki są krzyżówkami węgierek i śliw domowych. Kwitną na biało i mają omszone pędy jednoroczne. Prawdziwe węgierki również kwitną na biało, ale ich pędy są gładkie. Owoce dojrzewają w czerwcu i lipcu, a zbiory przeprowadzamy od sierpnia do września (zależnie od odmiany).
Sadzenie i podłoże:
Śliwy najlepiej czują się na wysokościach około 300–500 m n.p.m., przy średniej rocznej temperaturze około 8°C. Preferują gleby niezbyt żyzne, średnio ciężkie, dobrze przepuszczalne i wilgotne. pH gleby powinno być wyższe niż 5. Stanowisko powinno być ciepłe, odpowiednio chronione przed północnymi wiatrami – najlepiej wybierać stronę zachodnią lub południowo-zachodnią. Minimalna rozstawa powinna wynosić 5–6 x 3–4 m.
Przed posadzeniem drzewka należy usunąć obumarłe korzenie i namoczyć je w wodzie (dwie godziny powinny wystarczyć, dłuższy czas nie zaszkodzi). Przy sadzeniu wiosennym wykonujemy podstawowe cięcie (patrz akapit Cięcie), przy sadzeniu jesiennym cięcie pozostawiamy do wiosny. Większość młodych drzewek potrzebuje w pierwszych latach życia odpowiedniej podpory (niektóre przez całe życie). Przygotowujemy więc palik, który wbijamy do już wykopanego dołu. Następnie pionowo wkładamy roślinę i zasypujemy ziemią. Aby ziemia dobrze dostała się pod korzenie, drzewko unosimy i lekko nim potrząsamy. Następnie dosypujemy resztę ziemi, udeptujemy i na koniec przywiązujemy drzewko do palika. Nie zapominamy o dokładnym podlaniu (ok. 15 litrów wody). Po wsiąknięciu wody możemy miejsce sadzenia wyściółkować korą lub liśćmi.
Nawożenie:
Wiosną warto zastosować stymulator wzrostu lub nawozy płynne, które wspomogą rozwój systemu korzeniowego i ogólną witalność drzewa.
Podlewanie:
Zwiększoną uwagę podlewaniu poświęcamy tuż po posadzeniu oraz w okresie zawiązywania i wzrostu owoców.
Cięcie:
Cięcie przed/po posadzeniu: w miesiącach wiosennych wybieramy trzy do czterech gałęzi podstawowych oraz pęd wierzchołkowy (przewodnik). Skracamy je tak, aby gałęzie boczne były podporządkowane przewodników. W kolejnych latach skracamy pędy tylko wtedy, gdy tworzą się bardzo długie przyrosty (powyżej 0,6 m). Celem jest wyprowadzenie trzech do czterech konarów w pierwszym piętrze oraz dwóch gałęzi w drugim piętrze w odstępie 1–1,2 m.
Cięcie zachowawcze: celem jest redukcja nadmiernego owocowania, co zapobiega osłabieniu wzrostu drzewa. Pąki kwiatowe tworzą się głównie na pędach jednorocznych wyrastających z gałęzi dwu- i trzyletnich. Jeśli przyrosty w sezonie wynoszą co najmniej 40 cm, ograniczamy się jedynie do prześwietlenia korony i cięć sanitarnych. Cięcie wykonujemy wiosną (przed kwitnieniem, po kwitnieniu lub po zbiorach u odmian wczesnych). Usuwamy pędy wyrastające pod ostrym kątem, rozwidlenia oraz wszystkie gałęzie zagęszczające i krzyżujące się.
Podkładki:
St. Julien A – słabo rosnąca podkładka, korzeni się płytko. Odpowiednia do cieplejszych rejonów z dostatkiem wilgoci; stosowana na cięższe, wilgotne gleby, nie znosi suszy.
Wangenheima – słabo rosnąca podkładka, wymaga dobrych gleb i dostatku wody. Jest wysoce mrozoodporna, wymaga palikowania. Wcześnie wchodzi w okres owocowania.
Weiwa – wegetatywny klon podkładki Wangenheima. Rośnie do 50% silniej niż myrobalan. Nie nadaje się na suche, piaszczyste gleby. Bardzo wcześnie wchodzi w owocowanie i jest bardzo plenna.
Renkloda Zielona – odpowiednia na cięższe i wilgotniejsze gleby. Wzrost odmian na tej podkładce jest średnio silny do silnego; korzeni się płytko (w porównaniu do myrobalanu).
Myrobalan – najczęściej stosowana podkładka, bardzo zmienna i plastyczna wobec warunków glebowych. Odpowiednia na lżejsze, suche gleby, ale także na cięższe, o ile nie są podmokłe. Termin wejścia w owocowanie zależy od odmiany.
Ochrona roślin na zimę:
Śliwy znoszą krótkotrwałe mrozy do ok. -20°C. Warto jednak przygotować je na surowszą aurę, owijając pnie matami trzcinowymi, jutą lub bieląc pnie i nasady konarów mlekiem wapiennym (20% roztwór wapna gaszonego z wodą).
Choroby i szkodniki:
Najczęściej spotykane problemy to: Torbiel śliwek – powoduje, że owoce są wydłużone, spłaszczone i pokryte białym nalotem (są puste w środku). Zaleca się opryski zapobiegawcze miedziowymi środkami grzybobójczymi. Jeśli na liściach pojawiają się żółto-zielone plamy i pierścienie, prawdopodobnie mamy do czynienia z szarką. Niestety nie ma skutecznego lekarstwa na ten wirus. Brunatne plamy na owocach z szarymi skupiskami zarodników to brunatna zgnilizna. Najczęstszym szkodnikiem powodującym robaczywienie owoców jest owocówka śliwkóweczka, którą zwalczamy odpowiednimi insektycydami.
Autor: kolektyw Ekstra Rosliny