Morela 'Hargrand' Prunus armeniaca 'Hargrand'

Opis szczegółowy produktu

Morela 'Hargrand' - należy do kanadyjskiej grupy odmian z ośrodka badawczego Harrow w Ontario i została wprowadzona do praktyki pod koniec lat 70. XX wieku. Drzewo rośnie średnio silnie do silnie i w wieku dorosłym zazwyczaj osiąga 3–4 m wysokości i szerokości, w zależności od podkładki i wybranego kształtu korony. Liście są ciemnozielone, jajowate, jesienią przebarwiają się na żółto. Na wiosnę pojawiają się białe do delikatnie różowych kwiaty, które przyciągają zapylacze, w naszych warunkach najczęściej od końca marca do kwietnia, w chłodniejszych rejonach nawet do początku maja. Odmiana jest częściowo samopylna, więc owocuje również jako soliter, jednak dla większego plonu przyda się pobliska inna morela. Jako odpowiednie zapylacze często podaje się na przykład 'Goldrich' lub 'Kioto'. Owoce dojrzewają od początku sierpnia, często zaledwie kilka dni po 'Velkopavlovické'. Są duże, często 85–120 g, pomarańczowe z delikatnym czerwonym rumieńcem i lekko owłosioną skórką. Miąższ jest jasno do średnio pomarańczowego, jędrny, soczysty i aromatyczny, pestka zazwyczaj dobrze się oddziela. W kuchni sprawdzi się na surowo, do kompotów, dżemów i suszenia, dzięki jędrności znosi również krótki transport. Morele są naturalnym źródłem karotenoidów, w tym beta-karotenu, oraz składników mineralnych, zwłaszcza potasu. Odmiana jest samopylna i bardzo dobrze odporna również na choroby. Zalecamy przerzedzanie owoców.

Uprawa: Wymagają gleb lżejszych do średnio ciężkich, głębokich i bardzo dobrze przepuszczalnych o wysokiej zawartości próchnicy, przy czym optymalna jest reakcja gleby neutralna do słabo zasadowej. Nieodpowiednie są gleby ciężkie, gliniaste i podmokłe, w których cierpi system korzeniowy i zwiększa się ryzyko chorób grzybowych. Stanowisko musi być w pełni słoneczne, ciepłe i osłonięte od zimnych wiatrów, idealnie na łagodnym zboczu lub w miejscu z dobrą cyrkulacją powietrza. Przy sadzeniu więcej drzew zaleca się odstępy około 4 do 5 metrów, w zależności od siły wzrostu podkładki. Podlewanie jest ważne zwłaszcza po posadzeniu i w okresie długotrwałej suszy, przy czym morele nie znoszą nadmiernego nawodnienia, dlatego woda powinna być dostarczana w mniejszych dawkach, ale do głębokości. Nawożenie przeprowadza się przede wszystkim wiosną przed ruszeniem wegetacji i po kwitnieniu, najlepiej kompostem lub zbilansowanymi nawozami o niższej zawartości azotu, aby nie dochodziło do nadmiernego rozrostu kosztem plonowania. Cięcie moreli jest specyficzne i przeprowadza się je głównie po zbiorach, kiedy to wspiera się odnowę owoconośnego obrostu i zmniejsza ryzyko infekcji, przy czym silne cięcie zimowe nie jest wskazane. Morele są mrozoodporne tylko w ograniczonym zakresie, dlatego u młodych drzewek wskazana jest ochrona pnia i szyjki korzeniowej przed mrozem, a w chłodniejszych rejonach również wybór osłoniętego stanowiska.

Autor: Kristýna | Rewizja: 15.01.2026

Więcej na: Instrukcja uprawy moreli