Morela 'Harogem' Prunus armeniaca 'Harogem'

Opis szczegółowy produktu

Morela 'Harogem' - późna, samopylna odmiana należąca do grupy kanadyjskich moreli z programu hodowlanego w Harrow w Ontario. Odmianę wprowadzono w 1979 roku, jako hodowcę podaje się R. E. C. Layne'a, a jej pochodzenie opisuje się jako krzyżówkę Rouge du Roussillon × (Morden 604 × wolne zapylenie) z materiału z Rutgers University. Drzewo rośnie średnio silnie, korona jest zwykle wyższa i raczej wzniesiona do lekko rozłożystej, szybko tworzy pędy owoconośne. W kwietniu zakwita białymi kwiatami, które są chętnie odwiedzane przez pszczoły. Owoce dojrzewają później, w naszych warunkach klimatycznych najczęściej na przełomie lipca i sierpnia. Są małe do średnich, często o masie około 50–70 g, owalnie kuliste do krótko stożkowatych. Skórka jest pomarańczowa z błyszczącym czerwonym rumieńcem, który może pokrywać znaczną część powierzchni. Miąższ jest pomarańczowy, dość jędrny i średnio soczysty, w smaku słodki z lekką kwaskowatością i morelowym aromatem, pestka zwykle dobrze odchodzi od miąższu, a jej nasienie jest gorzkie. Dzięki jędrności owoce rzadziej się obijają i sprawdzają się do bezpośredniego spożycia, na kompoty, dżemy, do wypieków oraz suszenia. Morele naturalnie zawierają błonnik, potas i karotenoidy, w tym beta-karoten.

Uprawa: Morele wymagają gleb lekkich do średnio ciężkich, głębokich i bardzo dobrze przepuszczalnych, o wysokiej zawartości próchnicy, przy czym optymalny jest odczyn obojętny do lekko zasadowego. Nieodpowiednie są gleby ciężkie, gliniaste i podmokłe, w których cierpi system korzeniowy i wzrasta ryzyko chorób grzybowych. Stanowisko musi być w pełni słoneczne, ciepłe i osłonięte od zimnych wiatrów, najlepiej na łagodnym stoku lub w miejscu z dobrą cyrkulacją powietrza. Przy sadzeniu większej liczby drzew zaleca się rozstawę około 4–5 metrów, w zależności od siły wzrostu podkładki. Podlewanie jest ważne zwłaszcza po posadzeniu i w okresach długotrwałej suszy, przy czym morele nie znoszą nadmiaru wody, dlatego podaje się ją w mniejszych dawkach, ale tak, by docierała głęboko. Nawożenie przeprowadza się przede wszystkim wiosną przed ruszeniem wegetacji oraz po kwitnieniu, najlepiej kompostem lub zrównoważonymi nawozami o niższej zawartości azotu, aby nie dochodziło do nadmiernego wzrostu kosztem owocowania. Cięcie moreli jest specyficzne i wykonuje się je głównie po zbiorze, co sprzyja odnowie pędów owoconośnych i zmniejsza ryzyko infekcji, natomiast silne cięcie zimowe nie jest wskazane. Morele są mrozoodporne jedynie w ograniczonym stopniu, dlatego u młodych drzewek zaleca się ochronę pnia i szyjki korzeniowej przed mrozem, a w chłodniejszych rejonach także wybór osłoniętego stanowiska.

Więcej na: Instrukcja uprawy moreli

Autor: Nikol | Rewizja: 22.1. 2026