Morela 'Harogem' Prunus armeniaca 'Harogem'

Opis szczegółowy produktu

Morela 'Harogem' - późna odmiana samopylna, należąca do grupy kanadyjskich moreli z programu w Harrow w Ontario. Odmiana została wprowadzona w 1979 roku, jako hodowca podaje się R. E. C. Layne, a w pochodzeniu opisuje się krzyżowanie Rouge du Roussillon × (Morden 604 × wolne zapylenie) z materiału z Rutgers University. Drzewo rośnie średnio silnie, korona jest wyższa i raczej pionowa do lekko rozłożystej, szybko tworzy owoconośny przyrost. W kwietniu kwitnie białymi kwiatami, które są miododajne. Owoce dojrzewają później, w naszych warunkach najczęściej na przełomie lipca i sierpnia. Są małe do średnich, często około 50–70 g, owalnie okrągłe do krótko stożkowatych. Skórka jest pomarańczowa z błyszczącym czerwonym rumieńcem, który może pokrywać znaczną część powierzchni. Miąższ jest pomarańczowy, twardszy i średnio soczysty, smak kwaśno-słodki z aromatem moreli, pestka zazwyczaj dobrze się oddziela, a jądro jest gorzkie. Dzięki swojej jędrności owoce mniej się odciskają i nadają się do bezpośredniego spożycia, na kompoty, dżemy, pieczenie i suszenie. Morele naturalnie zawierają błonnik, potas i karotenoidy, w tym beta-karoten.

Uprawa: Wymagają gleb lżejszych do średnio ciężkich, głębokich i bardzo dobrze przepuszczalnych o wysokiej zawartości próchnicy, przy czym optymalna jest reakcja gleby neutralna do słabo zasadowej. Nieodpowiednie są gleby ciężkie, gliniaste i podmokłe, w których cierpi system korzeniowy i zwiększa się ryzyko chorób grzybowych. Stanowisko musi być w pełni słoneczne, ciepłe i osłonięte od zimnych wiatrów, idealnie na łagodnym zboczu lub w miejscu z dobrą cyrkulacją powietrza. Przy sadzeniu więcej drzew zaleca się odstępy około 4 do 5 metrów, w zależności od siły wzrostu podkładki. Podlewanie jest ważne zwłaszcza po posadzeniu i w okresie długotrwałej suszy, przy czym morele nie znoszą nadmiernego nawodnienia, dlatego woda powinna być dostarczana w mniejszych dawkach, ale do głębokości. Nawożenie przeprowadza się przede wszystkim wiosną przed ruszeniem wegetacji i po kwitnieniu, najlepiej kompostem lub zbilansowanymi nawozami o niższej zawartości azotu, aby nie dochodziło do nadmiernego rozrostu kosztem plonowania. Cięcie moreli jest specyficzne i przeprowadza się je głównie po zbiorach, kiedy to wspiera się odnowę owoconośnego obrostu i zmniejsza ryzyko infekcji, przy czym silne cięcie zimowe nie jest wskazane. Morele są mrozoodporne tylko w ograniczonym zakresie, dlatego u młodych drzewek wskazana jest ochrona pnia i szyjki korzeniowej przed mrozem, a w chłodniejszych rejonach również wybór osłoniętego stanowiska.

Więcej na: Instrukcja uprawy moreli

Autor: Nikol | Rewizja: 22.1. 2026