Morela 'Mino' Prunus armeniaca 'Mino'

Opis szczegółowy produktu

Morela 'Mino' - samopylna odmiana moreli pochodzenia niemieckiego, w źródłach licencyjnych występująca także pod oznaczeniem Mino® lub Myro. Pochodzi z hodowli w Müncheberg, a w europejskim asortymencie jest związana z licencją Artevos. Należy do odmian polecanych do ogrodów o podwyższonym ryzyku zimowych mrozów, ponieważ kwitnie później i odznacza się wysoką odpornością drewna. Wzrost jest średnio silny, korona zwykle zgrabna, o mniejszym zagęszczeniu rozgałęzień, jednak ostateczna wielkość drzewa zależy od podkładki, gleby, cięcia i wybranej formy. Liście są zielone, eliptyczne, kwiaty białe do jasnoróżowych i otwierają się później niż u bardzo wczesnych odmian. Owoce dojrzewają od końca lipca do połowy sierpnia, najczęściej na początku sierpnia. Są duże do bardzo dużych, spłaszczone do lekko spiczastych, o żółtopomarańczowej skórce z czerwonym rumieńcem. Miąższ pozostaje jędrny nawet w pełnej dojrzałości, jest aromatyczny, soczysty, słodko-winny, w smaku zbliżony do tradycyjnych moreli. Pestka dobrze odchodzi od miąższu, a jej jądro ma słodki posmak z delikatną migdałową goryczką. Owoce zawierają cukry, błonnik, potas, kwasy organiczne, barwniki karotenoidowe i polifenole. Nadają się do jedzenia na surowo, do ciast, deserów, kompotów, dżemów, sosów, do mrożenia i suszenia. Odmiana jest samopylna. Wykazuje dobrą odporność na choroby. 

Uprawa: Morele wymagają gleb lżejszych do średnio ciężkich, głębokich i bardzo dobrze przepuszczalnych, o wysokiej zawartości próchnicy, przy czym optymalny jest odczyn obojętny do lekko zasadowego. Nieodpowiednie są gleby ciężkie, gliniaste i podmokłe, w których cierpi system korzeniowy i rośnie ryzyko chorób grzybowych. Stanowisko musi być w pełni słoneczne, ciepłe i osłonięte od zimnych wiatrów, najlepiej na łagodnym zboczu lub w miejscu o dobrej cyrkulacji powietrza. Przy sadzeniu większej liczby drzew zaleca się odstępy około 4–5 metrów, zależnie od siły wzrostu podkładki. Podlewanie jest ważne zwłaszcza po posadzeniu i w okresach długotrwałej suszy, a ponieważ morele nie znoszą nadmiaru wody, podaje się ją w mniejszych dawkach, ale tak, by docierała głęboko. Nawożenie przeprowadza się przede wszystkim wiosną przed ruszeniem wegetacji i po przekwitnieniu, najlepiej kompostem lub zrównoważonymi nawozami o niższej zawartości azotu, aby nie dochodziło do nadmiernego wzrostu kosztem plonowania. Cięcie moreli jest specyficzne i wykonuje się je głównie po zbiorze, co sprzyja odnawianiu pędów owoconośnych i zmniejsza ryzyko infekcji, natomiast silne cięcie zimowe nie jest wskazane. Morele są mrozoodporne jedynie w ograniczonym stopniu, dlatego u młodych drzewek zaleca się zabezpieczenie pnia i szyjki korzeniowej przed mrozem, a w chłodniejszych rejonach także wybór osłoniętego stanowiska.

Więcej na: Instrukcja uprawy moreli

Autor: Kristýna | Rewizja: 16.06. 2026