Morela 'Tiina' - pojemnik Prunus armeniaca 'Tiina'

Opis szczegółowy produktu

Morela 'Tiina' - bardzo odporna, średnio wczesna odmiana hodowli estońskiej, wyselekcjonowana z myślą o udanej uprawie w krajach północnych i chłodniejszych strefach klimatycznych. Drzewo rośnie silnie, tworząc wzniesioną, mocną koronę, i odznacza się bardzo dobrą zdrowotnością. Ulistnienie tworzą intensywnie zielone, jajowate liście o drobno piłkowanym brzegu. Wiosną zakwita różowawymi kwiatami, chętnie odwiedzanymi przez pożyteczne owady. Zaletą uprawową jest pełna samopylność, dlatego do uzyskania stabilnego plonu nie jest potrzebny pyłek z innego drzewa. Zbiór przypada na drugą połowę lipca i początek sierpnia. Kluczową cechą odmiany jest wielkość owoców, które są mniejsze – osiągają masę około 20–25 gramów. Mają charakterystyczny, kulisto-wydłużony kształt z wyraźnie widocznym szwem. Cienka skórka ma żółtopomarańczowe zabarwienie z dyskretnym, jasnym rumieńcem. Wewnątrz znajduje się intensywnie pomarańczowy miąższ. Jego konsystencja jest miękka, bardzo soczysta, a smak w pełni słodki, o minimalnej kwasowości. Szypułka łatwo oddziela się od owocu, a pestkę można wyjąć bez żadnego wysiłku. Ze względu na mniejszy rozmiar i zawartość cukrów morele te są chętnie wybierane do bezpośredniego spożycia, co doceniają zwłaszcza dzieci, cenione są także do dżemów. Dostarczają cennego beta-karotenu, potasu i witaminy C.

Uprawa: Morele wymagają gleb lżejszych do średnio ciężkich, głębokich i bardzo dobrze przepuszczalnych, o wysokiej zawartości próchnicy, przy czym optymalny jest odczyn obojętny do lekko zasadowego. Nieodpowiednie są gleby ciężkie, gliniaste i podmokłe, w których cierpi system korzeniowy i wzrasta ryzyko chorób grzybowych. Stanowisko musi być w pełni słoneczne, ciepłe i osłonięte od zimnych wiatrów, najlepiej na łagodnym zboczu lub w miejscu z dobrą cyrkulacją powietrza. Przy sadzeniu większej liczby drzew zaleca się rozstawę około 4–5 metrów, w zależności od siły wzrostu podkładki. Podlewanie jest ważne zwłaszcza po posadzeniu i w okresie długotrwałej suszy, przy czym morele nie znoszą nadmiaru wody, dlatego podaje się ją w mniejszych dawkach, ale tak, by docierała głęboko. Nawożenie przeprowadza się przede wszystkim wiosną przed ruszeniem wegetacji oraz po przekwitnięciu, najlepiej kompostem lub zrównoważonymi nawozami o niższej zawartości azotu, aby nie dochodziło do nadmiernego wzrostu kosztem owocowania. Cięcie moreli jest specyficzne i wykonuje się je głównie po zbiorze, co sprzyja odnawianiu pędów owoconośnych i zmniejsza ryzyko infekcji, natomiast silne cięcie zimowe nie jest wskazane. Morele są mrozoodporne jedynie w ograniczonym stopniu, dlatego u młodych drzewek zaleca się ochronę pnia i szyjki korzeniowej przed mrozem, a w chłodniejszych rejonach także wybór osłoniętego stanowiska.

Więcej na:  Instrukcja uprawy moreli

Autor: Nicol | Rewizja: 28.08. 2026