Nektaryna 'Venus' - pojemnik Prunus persica 'Venus'

Opis szczegółowy produktu

Nektaryna 'Venus' - późna odmiana pochodzenia włoskiego, powstała ze skrzyżowania odmian 'Stark Red Gold' × 'Flamekist'. W fachowej literaturze sadowniczej opisywana jest jako późna odmiana o żółtym miąższu, dojrzewająca około 35 dni po brzoskwini 'Redhaven'. Drzewo rośnie dość silnie i tworzy koronę łatwą do formowania. Ostateczna wysokość i szerokość dorosłego drzewa zależą przede wszystkim od zastosowanej podkładki, sposobu cięcia i wybranej formy uprawy. Liście są długie, lancetowate i zielone. Kwitnienie następuje przed rozwojem liści, zwykle w kwietniu lub na początku maja. Odmiana jest samopylna, więc do zawiązania owoców nie jest potrzebny dodatkowy zapylacz. Owoce są duże lub bardzo duże, okrągłe lub lekko owalne. Jędrna, żółta skórka niemal na całej powierzchni pokryta jest intensywnie czerwonym rumieńcem. Żółty miąższ jest jędrny, soczysty, aromatyczny i słodki, w zależności od warunków uprawy o zrównoważonym stosunku słodyczy do kwasowości. Przy pestce mogą pojawiać się czerwone żyłki. Pestka dobrze oddziela się od miąższu, co ułatwia spożycie i przetwarzanie. Owoce nadają się do bezpośredniego spożycia, do sałatek owocowych, deserów, kompotów i innych przetworów domowych. W naszych warunkach klimatycznych dojrzewają zazwyczaj na przełomie sierpnia i września, przy czym dokładny termin zależy od przebiegu pogody i stanowiska. Zaletą jest późny termin zbioru i dobra jakość owoców. W ogrodzie sprawdza się w ciepłych nasadzeniach sadowniczych, gdzie może uzupełniać wcześniejsze brzoskwinie i nektaryny. Kwiaty odwiedzane są przez owady zapylające. Części nadziemne nie mają cierni.

Uprawa: Nektaryny wymagają gleb lekkich do średnio ciężkich, głębokich i dobrze przepuszczalnych, o wysokiej zawartości próchnicy, optymalnie o odczynie obojętnym do lekko zasadowego. Nieodpowiednie są gleby ciężkie, podmokłe lub zimne, na których drzewa słabną i częściej chorują. Stanowisko musi być w pełni słoneczne, ciepłe i osłonięte przed zimnymi i północnymi wiatrami. Sadzenie jest możliwe od wiosny do jesieni, przy czym należy zapewnić wystarczająco dużo miejsca na rozwój korony i systemu korzeniowego. Przy sadzeniu większej liczby drzew zaleca się rozstawę około 4–5 metrów, w zależności od siły wzrostu zastosowanej podkładki. Podlewanie jest ważne zwłaszcza w pierwszych latach po posadzeniu oraz w okresach suszy, kiedy należy zapewnić regularną i równomierną wilgotność gleby, przy czym nektaryny nie znoszą nadmiaru wody. Nawożenie przeprowadza się przede wszystkim wiosną przed rozwojem pąków, a następnie po kwitnieniu, najlepiej kompostem lub zrównoważonymi nawozami o umiarkowanej zawartości azotu, aby nie dochodziło do nadmiernego wzrostu kosztem owocowania. Cięcie nektaryn jest kluczowe dla utrzymania regularnego owocowania i wykonuje się je co roku, przede wszystkim wiosną po nabrzmieniu pąków, co pobudza tworzenie nowych pędów owoconośnych i ogranicza występowanie chorób.

Więcej na: Instrukcja uprawy brzoskwiń i nektaryn

Autor: Nicol | Rewizja: 30.7. 2026