Piwonia chińska 'Barbara' Paeonia lactiflora 'Barbara'

Opis szczegółowy produktu

Piwonia chińska 'Barbara' - długowieczna bylina pochodząca ze wschodniej Azji, gdzie rośnie na łąkach, zakrzewionych zboczach i skrajach lasów. Odmiana 'Barbara' należy do pełnokwiatowych piwonii ogrodowych, a w europejskich katalogach szkółkarskich bywa łączona z polskim hodowcą Mikołajem Karbow-Lipskim. Tworzy zwartą kępę o krzewiastym pokroju, zwykle 0,8–0,9 m wysokości i 0,8–1,0 m szerokości. Liście są ciemnozielone, głęboko podzielone, często z lekko szarawym nalotem, a po przekwitnięciu utrzymują strukturę rabaty aż do końca lata. Jesienią mogą przebarwiać się na odcienie miedziane i brązowawe. Pełnię możliwości osiąga zwykle w ciągu 2–5 lat. W czerwcu na mocnych pędach pojawiają się bardzo pełne kwiaty o średnicy około 15 cm, intensywnie różowe do malinowych, o charakterystycznym kulistym kształcie i pomarszczonym środku. Zapach jest delikatny, najlepiej wyczuwalny w ciepłe dni. Kwitnienie trwa zwykle 10–14 dni, a przy sprzyjającym przebiegu wiosny mogą je przedłużyć pąki boczne. Dzięki mocnej budowie kwiaty rzadziej się wykładają i nadają się również na kwiat cięty. W kompozycjach stanowi różowy akcent wśród zieleni liści i dobrze łączy się z kosaćcami, bodziszkami, kocimiętką, szałwiami, czosnkami ozdobnymi oraz delikatniejszymi trawami ozdobnymi. Po spożyciu może działać drażniąco.

Uprawa:  Preferuje stanowisko w pełnym słońcu lub lekkim półcieniu, osłonięte od wiatru, ponieważ duże kwiaty mogą ciężeć podczas deszczu. Najlepiej rośnie w głębszej, próchnicznej i dobrze przepuszczalnej glebie o pH około 6,5–7,5. Na glebach gliniastych zaleca się warstwę drenażową i domieszkę żwiru, na glebach lekkich natomiast większy udział kompostu. Podlewanie jest ważne przede wszystkim w pierwszych dwóch latach po posadzeniu. Po ukorzenieniu roślina znosi krótkotrwałą suszę, jednak długie okresy bez wody zmniejszają kwiaty. Sadzi się ją wiosną lub jesienią, a w przypadku roślin szczepionych zaleca się umieszczenie miejsca szczepienia około 10–15 cm pod powierzchnią gleby, aby krzew z czasem ukorzenił się na własnych korzeniach. Nawożenie prowadzi się umiarkowanie, wiosną sprawdza się nawóz o spowolnionym działaniu z większym udziałem potasu i fosforu, a nadmiar azotu sprzyja miękkiemu wzrostowi. Cięcie ogranicza się do usunięcia suchych lub przemarzniętych pędów po przekwitnięciu, formowanie zwykle nie jest potrzebne. Mrozoodporność dojrzałych roślin wynosi w praktyce około -25 °C. Pąki mogą zostać uszkodzone przez późne wiosenne przymrozki, dlatego pomaga osłonięte stanowisko i lekka zimowa ściółka. W deszczowe wiosny może pojawić się szara pleśń lub plamistość liści, dlatego cenne jest przewiewne stanowisko i niezbyt mokra ściółka, która nie styka się bezpośrednio z nasadą pędów. Zalecana rozstawa wynosi około 1,2–1,5 m, zależnie od wybranej kompozycji. W pojemniku sprawdzi się tylko przy odpowiedniej głębokości, regularnym podlewaniu i zimowej ochronie bryły korzeniowej przed przemarznięciem.

Więcej na: Instrukcja uprawy piwonii

Autor: Nikol | Rewizja: 3.2. 2026